ขออธิษฐานให้ พนมเปญ

การใช้ชีวิตอยู่ที่พนมเปญนี้ ทำให้ผมรู้สึกทึ่งอยู่เสมอว่าเมืองและประเทศชาติแห่งนี้ได้ผ่านพ้นอุปสรรคมากมายเพียงใด แต่ก็ยังคงยืนหยัดต่อไปได้ กัมพูชาคือดินแดนแห่งที่ราบกว้างใหญ่และแม่น้ำสายใหญ่ ดูเหมือนว่าแม่น้ำโตนเลสาบและแม่น้ำโขงจะหล่อเลี้ยงหัวใจของผู้คน แม้ว่าเมืองอย่างผมจะเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่ชาวกัมพูชาส่วนใหญ่ยังคงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ กระจายตัวอยู่ทั่วชนบท ชีวิตยังคงหยั่งรากลึกในจังหวะของการทำเกษตรกรรม การประมง และครอบครัว.

ขณะเดินผ่านกรุงพนมเปญ ฉันยังคงสัมผัสได้ถึงเสียงสะท้อนของอดีต เมื่อเขมรแดงยึดอำนาจในปี พ.ศ. 2518 พวกเขาได้กวาดล้างเมืองนี้จนหมดสิ้น บีบบังคับให้ผู้คนหลายล้านคนต้องอพยพไปอยู่ชนบท ชนชั้นสูงที่มีการศึกษาและวิชาชีพของกัมพูชาเกือบทั้งหมด ซึ่งหลายคนอาศัยอยู่ที่นี่ ถูกทำลายล้าง บาดแผลจากยุคมืดนั้นยังคงฝังลึก ฝังแน่นอยู่ในความทรงจำร่วมกันของชาตินี้.

แต่หลังจากการล่มสลายของเขมรแดงในปี พ.ศ. 2522 กรุงพนมเปญก็เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง กรุงพนมเปญค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งอย่างเจ็บปวด ตลาดเปิดอีกครั้ง เด็กๆ เริ่มหัวเราะอีกครั้ง ครอบครัวกลับมารวมตัวกันอีกครั้งและฟื้นฟูจากความแห้งแล้ง ฉันเห็นจิตวิญญาณแบบเดียวกันนี้ทุกวัน นั่นคือความยืดหยุ่น ความสง่างาม และความปรารถนาในบางสิ่งที่ยั่งยืนกว่าความเจ็บปวดในอดีต.

ในฐานะผู้ติดตามพระเยซูที่นี่ ผมเชื่อว่ากัมพูชากำลังยืนอยู่บนหน้าต่างแห่งโอกาส ช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่หัวใจอ่อนโยนและความหวังหยั่งรากลึก คำอธิษฐานของผมคือขอให้เมืองนี้ เมืองของผม ไม่เพียงแต่สร้างขึ้นด้วยอิฐและธุรกิจเท่านั้น แต่จะต้องสร้างขึ้นบนศิลา – พระคริสต์เอง – ผู้เดียวเท่านั้นที่จะนำการฟื้นฟูที่แท้จริงและสันติสุขมาสู่ดินแดนอันงดงามแห่งนี้.