Bid voor Phnom Penh

Terwijl ik hier in Phnom Penh woon, verwonder ik me er vaak over hoe deze stad en dit land zoveel hebben doorstaan en toch steeds weer opstaan. Cambodja is een land van uitgestrekte vlakten en machtige rivieren – de Tonlé Sap en de Mekong lijken de hartslag van de mensen zelf te dragen. Hoewel steden zoals de mijne snel groeien, wonen de meeste Cambodjanen nog steeds in kleine dorpjes verspreid over het platteland. Het leven is nog steeds diepgeworteld in het ritme van landbouw, visserij en familie.

Als ik door Phnom Penh loop, voel ik nog steeds de echo's van het verleden. Toen de Rode Khmer in 1975 de macht greep, werd deze stad leeggeroofd en werden miljoenen mensen naar het platteland verdreven. Bijna de hele Cambodjaanse hoogopgeleide en professionele klasse – waarvan velen hier woonden – werd uitgeroeid. De littekens van die donkere tijd zijn nog steeds diep geworteld in het collectieve geheugen van dit land.

Maar na de val van de Rode Khmer in 1979 begon Phnom Penh weer te leven. Langzaam, pijnlijk, kwam de stad weer tot leven. Markten gingen weer open. Kinderen begonnen weer te lachen. Gezinnen keerden terug en herbouwden zich uit het stof. Ik zie diezelfde geest elke dag: veerkracht, gratie en een verlangen naar iets blijvenders dan al het leed uit het verleden.

Als volgeling van Jezus hier geloof ik dat Cambodja nu in een venster van kansen staat – een moment in de geschiedenis waarop harten zacht zijn en hoop wortel kan schieten. Mijn gebed is dat deze stad, mijn stad, niet alleen met stenen en handel gebouwd zal worden, maar op de Rots – Christus Zelf – die als enige ware herstelling en vrede in dit prachtige land kan brengen.