Bid vir Phnom Penh

Terwyl ek hier in Phnom Penh woon, verwonder ek my dikwels oor hoe hierdie stad en nasie soveel verduur het en tog steeds weer opstaan. Kambodja is 'n land van wye vlaktes en magtige riviere – die Tonlé Sap en Mekong lyk asof hulle die hartklop van die mense self dra. Alhoewel stede soos myne vinnig groei, woon die meeste Kambodjane steeds in klein dorpies wat oor die platteland versprei is. Die lewe bly diep gewortel in die ritmes van boerdery, visvang en familie.

Terwyl ek deur Phnom Penh stap, kan ek steeds die eggo's van die verlede aanvoel. Toe die Khmer Rouge in 1975 die mag oorgeneem het, het hulle hierdie einste stad leeggemaak en miljoene mense na die platteland gedwing. Byna al Kambodja se opgeleide en professionele klas – waarvan baie hier gewoon het – is uitgewis. Die letsels van daardie donker tyd loop steeds diep, geëts in die kollektiewe geheue van hierdie nasie.

Maar na die val van die Khmer Rouge in 1979 het Phnom Penh weer begin roer. Stadig, pynlik, het die stad weer lewendig geword. Markte het heropen. Kinders het weer begin lag. Gesinne het teruggekeer en uit die stof herbou. Ek sien elke dag dieselfde gees – veerkragtigheid, grasie en 'n verlange na iets meer blywends as al die pyn van die verlede.

As 'n volgeling van Jesus hier, glo ek dat Kambodja nou by 'n venster van geleentheid staan – 'n oomblik in die geskiedenis wanneer harte sag is en hoop wortel kan skiet. My gebed is dat hierdie stad, my stad, nie net met bakstene en besigheid gebou sal word nie, maar op die Rots – Christus self – wat alleen ware herstel en vrede na hierdie pragtige land kan bring.