प्रार्थना करा नोम पेन्ह

नोम पेन्हमध्ये राहून, मला अनेकदा आश्चर्य वाटते की हे शहर आणि राष्ट्र इतके सहन करूनही पुन्हा कसे वर येत आहे. कंबोडिया हा विस्तीर्ण मैदाने आणि मोठ्या नद्यांचा देश आहे - टोनले सॅप आणि मेकाँग हे लोकांचे हृदयाचे ठोके स्वतः वाहून नेतात असे दिसते. जरी माझ्यासारखी शहरे वेगाने वाढत असली तरी, बहुतेक कंबोडियन अजूनही ग्रामीण भागात पसरलेल्या लहान गावांमध्ये राहतात. शेती, मासेमारी आणि कुटुंबाच्या लयीत जीवन खोलवर रुजलेले आहे.

नोम पेन्हमधून चालताना, मला अजूनही भूतकाळाचे पडसाद जाणवतात. १९७५ मध्ये जेव्हा ख्मेर रूजने सत्ता काबीज केली तेव्हा त्यांनी हेच शहर रिकामे केले आणि लाखो लोकांना ग्रामीण भागात राहायला भाग पाडले. कंबोडियातील जवळजवळ सर्व सुशिक्षित आणि व्यावसायिक वर्ग - ज्यांपैकी बरेच जण येथे राहत होते - नष्ट झाले. त्या काळ्या काळाचे व्रण अजूनही खोलवर आहेत, या राष्ट्राच्या सामूहिक स्मृतीत कोरलेले आहेत.

पण १९७९ मध्ये ख्मेर रूजच्या पतनानंतर, नोम पेन्ह पुन्हा एकदा हलू लागले. हळूहळू, वेदनादायकपणे, शहर पुन्हा जिवंत झाले. बाजारपेठा पुन्हा उघडल्या. मुले पुन्हा हसू लागली. कुटुंबे परतली आणि धुळीतून पुन्हा निर्माण झाली. मी दररोज हाच आत्मा पाहतो - लवचिकता, कृपा आणि भूतकाळातील सर्व वेदनांपेक्षा अधिक टिकाऊ काहीतरी मिळवण्याची तळमळ.

येशूचा अनुयायी म्हणून, मला विश्वास आहे की कंबोडिया आता संधीच्या खिडकीवर उभा आहे - इतिहासातील एक क्षण जेव्हा हृदये कोमल असतात आणि आशा मूळ धरू शकते. माझी प्रार्थना आहे की हे शहर, माझे शहर, केवळ विटा आणि व्यवसायानेच नव्हे तर खडकावर - ख्रिस्त स्वतः - बांधले जावे जे केवळ या सुंदर भूमीत खरी पुनर्स्थापना आणि शांती आणू शकतात.