प्रार्थना करा अहमदाबाद

माझा जन्म येथे झाला अहमदाबाद, पूर्वेकडील गुजरात—विरोधांचे शहर, रंग, आवाज आणि चैतन्याने जिवंत. आपले रस्ते जीवनाच्या लयीसह धडधडतात: मंदिरातील घंटा वाजवणे, जवळच्या मशिदींमधून प्रार्थनेसाठी होणारा आवाज आणि जैन मंदिरांमध्ये येणाऱ्या लोकांची शांत भक्ती. येथे सर्वत्र श्रद्धा आहे—प्रत्येक रस्त्यावर आणि कथेत विणलेली.

मला अजूनही आठवते २००१ चा भूकंप, जेव्हा जमीन हादरली आणि हजारो लोकांचे प्राण गेले. दुर्घटनेतही, आपले शहर त्याच्या लवचिकतेमुळे आणि पुनर्बांधणीच्या लोकांच्या इच्छेने खंबीरपणे उभे राहिले. तीच लवचिकता आजही टिकून आहे, पण आपले विभागही तसेच आहेत—जात, धर्म आणि वर्ग अजूनही आपल्या समाजाला आकार देतात. भारत विशाल आणि सुंदर आहे, पण त्याचबरोबर ओझ्याने भरलेला आहे. आपण खोल वारसा आणि सर्जनशीलता असलेले लोक आहोत, तरीही लाखो लोक अदृश्य, ऐकले गेलेले आणि प्रेमापासून वंचित आहेत.

माझे हृदय सर्वात जास्त जे तोडते ते म्हणजे मुले—रस्त्यावर भटकणारे आणि उघड्या आकाशाखाली झोपणारे लाखो अनाथ. कधीकधी मी त्यांना रेल्वे स्टेशनवर पाहतो, डोळे दूर, इतके वेदना सहन करण्यास खूपच लहान. मी विचार करतो की कसे येशूने मुलांचे स्वागत केले, "स्वर्गाचे राज्य अशा लोकांचे आहे" असे म्हणत. जर येथील त्याच्या अनुयायांनी खरोखरच त्या आवाहनाचे पालन केले असते तर? अहमदाबादमधील प्रत्येक मुलाला कळले असते की त्यांना देवाने पाहिले आहे, प्रेम केले आहे आणि निवडले आहे तर?

गोंगाट, गोंधळ आणि विविधतेच्या मध्ये, मला असे वाटते की देव हालचाल करत आहे.. येथील चर्च लहान आहे, पण ते उत्साहवर्धक आहे. मला वाटते की त्याने आपल्याला अशा काळासाठी येथे ठेवले आहे - धैर्याने प्रेम करण्यासाठी, नम्रपणे सेवा करण्यासाठी आणि देवाचे नाव सांगण्यासाठी येशूकरुणा आणि धैर्याने. पीक खूप आहे, आणि ज्या शहरात त्याचे नाव अद्याप माहित नाही तिथेही, त्याचा प्रकाश आता बाहेर पडू लागला आहे.