Ombea Ahmadabad

Nilizaliwa humu ndani Ahmedabad, mashariki Kigujarat—mji wa tofauti, ulio hai kwa rangi, sauti, na roho. Mitaa yetu inavuma kwa mdundo wa maisha: mlio wa kengele za hekalu, mwito wa sala kutoka misikiti iliyo karibu, na ibada ya utulivu ya wale wanaokuja kwenye madhabahu ya Jain. Imani iko kila mahali hapa—imefumwa katika kila mtaa na hadithi.

Bado nakumbuka tetemeko la ardhi la 2001, ardhi ilipotikisika na maelfu kupoteza maisha. Hata katika misiba, jiji letu lilisimama kidete, likishikiliwa na uimara wake na nia ya watu wake kujenga upya. Uthabiti huohuo unaendelea leo, lakini pia migawanyiko yetu—tabaka, dini na tabaka bado wanaunda jamii yetu. India ni kubwa na nzuri, lakini pia imelemewa. Sisi ni watu wa urithi wa kina na ubunifu, lakini mamilioni bado hawajaonekana, hawasikiki, na hawapendwi.

Kinachonivunja moyo zaidi ni watoto-mamilioni ya mayatima wanaozurura mitaani na kulala chini ya anga. Wakati fulani mimi huwaona kwenye kituo cha gari-moshi, macho ya mbali, mchanga sana kubeba maumivu kama hayo. Nafikiria jinsi gani Yesu aliwakaribisha watoto, wakisema Ufalme wa Mbinguni ni wao walio kama hawa. Vipi kama wafuasi Wake hapa waliufuata wito huo kweli? Je, ikiwa kila mtoto katika Ahmedabad angejua kuwa wameonekana, kupendwa, na kuchaguliwa na Mungu?

Katikati ya kelele, machafuko, na utofauti, nahisi hivyo Mungu anasonga. Kanisa hapa ni dogo, lakini linachochea. Ninaamini Ametuweka hapa kwa wakati kama huu—kupenda kwa ujasiri, kutumikia kwa unyenyekevu, na kunena jina la Yesukwa huruma na ujasiri. Mavuno ni mengi, na hata katika mji ambao haujui jina lake bado., Nuru yake inaanza kupenya.