ขออธิษฐานให้ สิลิคุริ

ฉันอาศัยอยู่ใน สิลิคุริ, เมืองที่พรมแดนมาบรรจบและโลกปะทะกัน ซ่อนตัวอยู่เชิงเขา เทือกเขาหิมาลัย, ถนนของเรามีชีวิตชีวาด้วยเสียงจากภาษาต่างๆ มากมายเบงกาลี, เนปาล, ฮินดี, ทิเบต—และใบหน้าจากทุกทิศทุกทาง ผู้ลี้ภัยเดินทางมาจากที่นี่ เนปาล ภูฏาน บังกลาเทศ และทิเบต, แบกเรื่องราวความสูญเสียและความปรารถนา การเดินทางฝ่าฟันทั้งอันตรายและความหวัง ทุกวัน ฉันเห็นว่าชีวิตนั้นเปราะบางเพียงใด และผู้คนโหยหาสันติภาพอย่างลึกซึ้งเพียงใด สันติภาพแบบที่... พระเยซู สามารถให้ได้.

ซิลิกุรีถูกเรียกว่า “ประตูสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ” และฉันมักจะคิดว่าเรื่องนี้เป็นความจริงในหลายๆ ด้าน เมืองนี้เชื่อมโยงประเทศต่างๆ เข้าด้วยกัน และอาจเป็นประตูสู่ พระกิตติคุณ, ไหลจากที่นี่ผ่านอินเดียและไกลออกไป กระนั้น ความแตกแยกก็ยังคงฝังรากลึก ความยากจนยังคงกดดันอย่างหนัก เด็กๆ นอนในสถานีขนส่ง ครอบครัวต้องแบกรับบาดแผลที่มองไม่เห็นจากการพลัดถิ่นและการแบ่งแยกจากกันหลายชั่วอายุคน.

ถึงกระนั้น ท่ามกลางความเหนื่อยล้า ฉันก็รู้สึก พระวิญญาณของพระเจ้าเคลื่อนไหว. ฉันเห็นบทสนทนาเงียบ ๆ เกี่ยวกับศรัทธา การรวมตัวอธิษฐานเล็ก ๆ ในห้องหลังบ้าน หัวใจเริ่มมีความหวังอีกครั้ง พระเยซูทรงอยู่ที่นี่ ทรงเดินอยู่ท่ามกลางตลาดที่พลุกพล่าน ประทับนั่งเคียงข้างผู้เหนื่อยล้า ทรงกระซิบความรักของพระองค์ในที่ที่ถูกลืม.

ฉันอยู่ที่นี่เพื่อเป็นพระหัตถ์และพระบาทของพระองค์ เพื่อรักผู้ลี้ภัย คนงานที่เหน็ดเหนื่อย และเด็กเร่ร่อน คำอธิษฐานของฉันคือ สิลิคุริ จะกลายเป็นมากกว่าเมืองชายแดน—จะเป็นสถานที่ที่ สวรรค์สัมผัสโลก, ที่ซึ่งแสงของพระองค์ส่องทะลุหมอก และที่ซึ่งประชาชาติที่ผ่านไปตามถนนเหล่านี้จะได้พบกับความรักและความรอด พระเยซูคริสต์.