Bid voor Siliguri

Ik woon in Siliguri, een stad waar grenzen elkaar ontmoeten en werelden botsen. Gelegen aan de voet van de Himalaya, onze straten zijn vol van de klanken van vele talen—Bengaals, Nepalees, Hindi, Tibetaans—en gezichten uit alle richtingen. Vluchtelingen komen hier vandaan Nepal, Bhutan, Bangladesh en Tibet, met verhalen over verlies en verlangen, over reizen door zowel gevaar als hoop. Elke dag zie ik hoe kwetsbaar het leven kan zijn – en hoe diep mensen hunkeren naar vrede, het soort vrede dat alleen Jezus kan geven.

Siliguri wordt de “Poort naar het noordoosten,” en ik denk er vaak over na hoe waar dat in meer dan één opzicht is. Deze stad verbindt landen – ze zou ook een toegangspoort kunnen worden voor de Evangelie, die van hieruit door India en verder stroomt. Toch zit de gebrokenheid diep. Armoede drukt zwaar. Kinderen slapen in busstations. Gezinnen dragen onzichtbare wonden van generaties van ontheemding en verdeeldheid.

Toch voel ik, zelfs te midden van de vermoeidheid, Gods Geest beweegt. Ik zie stille gesprekken over geloof, kleine gebedsbijeenkomsten in achterkamertjes, harten die weer hoop krijgen. Jezus is hier – slenterend over de drukke markten, zittend naast de vermoeiden, fluisterend Zijn liefde in vergeten plaatsen.

Ik ben hier om Zijn handen en voeten te zijn – om de vluchteling, de vermoeide arbeider, het dwalende kind lief te hebben. Mijn gebed is dat Siliguri zal meer worden dan een grensstad, dat het een plek zal zijn waar de hemel raakt de aarde, waar Zijn licht de mist doorboort, en waar de naties die door deze straten trekken de liefde en redding van Jezus Christus.