دعا کنید برای سیلیگوری

من در آن زندگی می‌کنم سیلیگوری, شهری که در آن مرزها به هم می‌رسند و جهان‌ها به هم می‌پیوندند. در دامنه‌ی تپه‌های هیمالیا, خیابان‌های ما با صداهای زبان‌های مختلف زنده است—بنگالی، نپالی، هندی، تبتیو چهره‌هایی از هر سو. پناهندگان از اینجا می‌آیند نپال، بوتان، بنگلادش و تبت, داستان‌هایی از فقدان و اشتیاق، از سفرهایی که هم از میان خطر و هم از میان امید می‌گذرد. هر روز، می‌بینم که زندگی چقدر می‌تواند شکننده باشد - و مردم چقدر عمیقاً تشنه صلح هستند، از آن نوع صلحی که فقط عیسی می‌تواند بدهد.

سیلیگوری نامیده می‌شود “دروازه شمال شرقی” و من اغلب به این فکر می‌کنم که این حرف از چند جهت چقدر درست است. این شهر ملت‌ها را به هم متصل می‌کند - همچنین می‌تواند به دروازه‌ای برای ... تبدیل شود. انجیل, ، از اینجا به هند و فراتر از آن جاری می‌شود. با این حال، شکستگی عمیق است. فقر به شدت فشار می‌آورد. کودکان در ایستگاه‌های اتوبوس می‌خوابند. خانواده‌ها زخم‌های نامرئی ناشی از نسل‌ها آوارگی و تفرقه را به دوش می‌کشند.

با این حال، حتی در میان خستگی، حس می‌کنم روح خدا در حال حرکت. ... من گفتگوهای آرامی درباره ایمان، گردهمایی‌های کوچک دعا در اتاق‌های پشتی، و قلب‌هایی را می‌بینم که دوباره امید را آغاز می‌کنند. عیسی اینجاست - در بازارهای شلوغ قدم می‌زند، در کنار خسته‌گان نشسته و عشق خود را در مکان‌های فراموش‌شده زمزمه می‌کند.

من اینجا هستم تا دست و پای او باشم - تا پناهنده، کارگر خسته، کودک سرگردان را دوست داشته باشم. دعای من این است که سیلیگوری به چیزی بیش از یک شهر مرزی تبدیل خواهد شد - جایی خواهد بود که آسمان به زمین می پیوندد, جایی که نور او از میان مه عبور می‌کند، و جایی که ملت‌هایی که از این خیابان‌ها عبور می‌کنند با عشق و رستگاری او روبرو خواهند شد. عیسی مسیح.