ขออธิษฐานให้ มุมไบ

ฉันอาศัยอยู่ใน มุมไบ—เมืองที่ไม่เคยหลับใหล ที่ซึ่งความฝันทอดยาวสูงลิบเท่าตึกระฟ้า และความปวดร้าวลึกล้ำดุจท้องทะเลที่โอบล้อมชายฝั่ง ทุกเช้า ฉันร่วมเดินทางไปกับผู้คนนับล้านที่เคลื่อนตัวไปตามท้องถนน บางคนไล่ล่าความสำเร็จในตึกระฟ้ากระจก บางคนเพียงแค่ดิ้นรนเพื่อผ่านพ้นวันต่อไป รถไฟแน่นขนัด การจราจรไม่มีวันสิ้นสุด และความทะเยอทะยานแผ่ซ่านไปทั่วอากาศราวกับชีพจร แต่เบื้องหลังใบหน้าของทุกคน ฉันสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดเงียบงันเช่นเดิม ความปรารถนาในบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า มีใครอีกไหม.

มุมไบเป็นเมืองแห่งความสุดโต่ง. ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเดินผ่านอพาร์ตเมนต์หรูหราที่ทอดยาวเหนือท้องฟ้า ชั่วขณะถัดมา ฉันเดินผ่านตรอกซอกซอยที่ครอบครัวทั้งหมดอาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน มันคือสถานที่แห่งศิลปะและความอุตสาหะ ความมั่งคั่งและความขาดแคลน ความเฉลียวฉลาดและความแตกสลาย จังหวะการค้าขายไม่เคยหยุดนิ่ง แต่หัวใจมากมายยังคงกระสับกระส่าย แสวงหาสันติภาพที่โลกไม่อาจมอบให้ได้.

สิ่งที่ทำให้ฉันเสียใจมากที่สุดคือ เด็ก—เด็กชายและเด็กหญิงที่เดินเตร่ไปตามสถานีรถไฟ นอนใต้สะพานลอย หรือขอทานที่สัญญาณไฟจราจร ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยเรื่องราวความเจ็บปวดที่เด็กไม่ควรได้รับรู้ และฉันมักจะสงสัยว่า พระเยซูทรงเห็นเมื่อพระองค์มองดูพวกเขา—พระทัยของพระองค์คงจะแตกสลายเพียงใด แต่พระองค์ก็ทรงรักเมืองนี้และผู้คนในเมืองนี้มากเพียงใด.

แต่ถึงแม้จะมีเสียงรบกวนและความต้องการมากมายขนาดนี้ ฉันก็สัมผัสได้ พระวิญญาณของพระเจ้าเคลื่อนไหว—อย่างเงียบ ๆ และทรงพลัง ผู้ติดตามพระเยซูกำลังลุกขึ้นด้วยความรัก เลี้ยงดูผู้หิวโหย ช่วยเหลือผู้ที่ถูกลืม อธิษฐานตลอดคืน ฉันเชื่อว่า การฟื้นฟูกำลังจะมาถึง—ไม่เพียงแต่ในอาคารโบสถ์เท่านั้น แต่ใน สตูดิโอภาพยนตร์ โรงงาน สำนักงาน และบ้านเรือน. อาณาจักรของพระเจ้ากำลังใกล้เข้ามาทีละดวงใจ.

ฉันมาที่นี่เพื่อรัก รับใช้ และอธิษฐาน เพื่อเป็นพยานของพระองค์ในเมืองแห่งความฝันและความสิ้นหวังนี้ ฉันปรารถนาที่จะเห็น มุมไบโค้งคำนับพระเยซู, ผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถนำความสวยงามจากความวุ่นวายและความสงบมาสู่หัวใจที่ไม่สงบทุกดวงได้.