प्रार्थना करा मुंबई

मी राहतो मुंबई— एक शहर जे कधीही झोपत नाही, जिथे स्वप्ने गगनचुंबी इमारतींइतकी उंच पसरलेली असतात आणि आपल्या किनाऱ्याला लागून असलेल्या समुद्राइतकेच खोलवर वाहणारे हृदयद्रावक. दररोज सकाळी, मी रस्त्यांवरून जाणाऱ्या लाखो लोकांच्या लाटेत सामील होतो—काही काचेच्या मनोऱ्यांमध्ये यशाचा पाठलाग करत असतात, तर काही जण दुसऱ्या दिवशी यशस्वी होण्यासाठी धडपडत असतात. गाड्या खचाखच भरलेल्या असतात, वाहतूक कधीच संपत नाही आणि महत्त्वाकांक्षा हवेत नाडीसारखी भरून जाते. तरीही प्रत्येक चेहऱ्यामागे, मला तीच शांत वेदना जाणवते—काहीतरी अधिक मिळवण्याची तळमळ, आणखी कोणीतरी.

मुंबई हे अतिरेकी शहर आहे. एका क्षणात, मी आकाशाला भिडणाऱ्या आलिशान अपार्टमेंट्समधून जातो; दुसऱ्या क्षणी, मी अशा गल्ल्यांमधून जातो जिथे संपूर्ण कुटुंब एकाच खोलीत राहतात. हे कला आणि उद्योग, संपत्ती आणि गरज, तेज आणि तुटलेले ठिकाण आहे. व्यापाराची लय कधीच थांबत नाही, परंतु जग देऊ शकत नाही अशा शांतीच्या शोधात अनेक हृदये अस्वस्थ राहतात.

मला सर्वात जास्त काय तोडते ते म्हणजे मुले—रेल्वे स्थानकांवर भटकणारे, उड्डाणपुलाखाली झोपणारे किंवा ट्रॅफिक लाईटवर भीक मागणारे मुले आणि मुली. त्यांच्या डोळ्यात अशा वेदनांच्या कहाण्या आहेत ज्या कोणत्याही मुलाला कळू नयेत आणि मला अनेकदा प्रश्न पडतो की काय येशू त्यांच्याकडे पाहतो तेव्हा तो पाहतो—त्याचे हृदय किती तुटले असेल, आणि तरीही तो या शहरावर आणि त्याच्या लोकांवर किती प्रेम करतो.

पण या सगळ्या गोंधळात आणि गरजेतही, मला जाणवते देवाचा आत्मा हालचाल करत आहे—शांतपणे, सामर्थ्याने. येशूचे अनुयायी प्रेमाने उठत आहेत: भुकेल्यांना अन्न देत आहेत, विसरलेल्यांना वाचवत आहेत, रात्रभर प्रार्थना करत आहेत. माझा विश्वास आहे पुनरुज्जीवन येत आहे.—फक्त चर्च इमारतींमध्येच नाही तर चित्रपट स्टुडिओ, कारखाने, कार्यालये आणि घरे. देवाचे राज्य जवळ येत आहे, एका वेळी एक हृदय.

मी येथे प्रेम करण्यासाठी, सेवा करण्यासाठी, प्रार्थना करण्यासाठी - स्वप्नांच्या आणि निराशेच्या या शहरात त्याचे साक्षीदार होण्यासाठी आहे. मला पाहण्याची तीव्र इच्छा आहे मुंबई येशूसमोर नतमस्तक, प्रत्येक अस्वस्थ हृदयात अराजकतेतून सौंदर्य आणि शांती आणणारा एकमेव.