អធិស្ឋានសម្រាប់ ទីក្រុងបុមបៃ

ខ្ញុំរស់នៅ ទីក្រុងបុមបៃ- ទីក្រុងដែលមិនធ្លាប់ដេក ជាកន្លែងដែលសុបិន្តលាតសន្ធឹងខ្ពស់ដូចអគារខ្ពស់ៗ និងការឈឺចិត្តរត់ជ្រៅដូចសមុទ្រដែលជាប់នឹងច្រាំងសមុទ្ររបស់យើង។ រៀងរាល់ព្រឹក ខ្ញុំចូលរួមជាមួយជំនោរនៃមនុស្សរាប់លាននាក់ដែលកំពុងធ្វើដំណើរតាមដងផ្លូវ—ខ្លះកំពុងស្វែងរកភាពជោគជ័យនៅក្នុងប៉មកញ្ចក់ ខ្លះទៀតគ្រាន់តែតស៊ូដើម្បីធ្វើវាឱ្យឆ្លងកាត់មួយថ្ងៃទៀត។ រថភ្លើង​ត្រូវ​បាន​ខ្ចប់ ចរាចរណ៍​មិន​ចេះ​ចប់ ហើយ​មហិច្ឆតា​ក៏​ពេញ​ខ្យល់​ដូច​ជីពចរ។ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពី​ក្រោយ​មុខ​ទាំង​អស់ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ចាប់​ដូច​គ្នា—ការ​ចង់​បាន​អ្វី​មួយ​បន្ថែម​ទៀត។ នរណាម្នាក់បន្ថែមទៀត.

ទីក្រុងបុមបៃគឺជាទីក្រុងដ៏ខ្លាំងមួយ។. ក្នុង​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​ឆ្លង​កាត់​អាផាតមិន​ប្រណិត​ដែល​បោក​បក់​លើ​មេឃ។ នៅបន្ទាប់ទៀត ខ្ញុំដើរកាត់ផ្លូវដែលគ្រួសារទាំងមូលរស់នៅក្នុងបន្ទប់តែមួយ។ វាជាកន្លែងសិល្បៈ និងឧស្សាហកម្ម ទ្រព្យសម្បត្តិ និងចង់បាន ភាពវៃឆ្លាត និងការបែកបាក់។ ចង្វាក់នៃពាណិជ្ជកម្មមិនដែលឈប់ទេ ប៉ុន្តែបេះដូងជាច្រើននៅតែស្ងប់ ស្វែងរកសន្តិភាពដែលពិភពលោកមិនអាចផ្តល់ឱ្យបាន។.

អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ខូច​ចិត្ត​បំផុត​គឺ​ កុមារ-ក្មេងប្រុស និងក្មេងស្រីដែលដើរតាមស្ថានីយ៍រថភ្លើង ដេកក្រោមស្ពានអាកាស ឬសុំភ្លើងចរាចរណ៍។ ភ្នែក​របស់​គេ​កាន់​រឿង​ឈឺចាប់​ដែល​កូន​មិន​គួរ​ដឹង ហើយ​ខ្ញុំ​តែង​ឆ្ងល់​ថា​ម៉េច ព្រះយេស៊ូវ​ទត​ឃើញ​ពេល​ទ្រង់​ទត​មើល​ពួកគេ។—តើ​ចិត្ត​របស់​ទ្រង់​ត្រូវ​បែក​បាក់​យ៉ាង​ណា ហើយ​ទ្រង់​ស្រឡាញ់​ទីក្រុង​នេះ និង​ប្រជាជន​របស់​វា​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា។.

ប៉ុន្តែសូម្បីតែនៅក្នុងសំលេងរំខាន និងតម្រូវការទាំងអស់នេះ ខ្ញុំអាចយល់បាន។ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះផ្លាស់ទី- ស្ងាត់, ខ្លាំង។ អ្នកដើរតាមព្រះយេស៊ូវកំពុងក្រោកឡើងដោយសេចក្តីស្រឡាញ់៖ ផ្តល់អាហារដល់អ្នកស្រេកឃ្លាន ជួយសង្គ្រោះអ្នកដែលភ្លេច អធិស្ឋានពេញមួយយប់។ ខ្ញុំជឿ ការរស់ឡើងវិញកំពុងមកដល់— មិន​ត្រឹម​តែ​នៅ​ក្នុង​អគារ​ព្រះវិហារ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង ស្ទូឌីយោភាពយន្ត រោងចក្រ ការិយាល័យ និងផ្ទះ. រាជាណាចក្រ​របស់​ព្រះ​កំពុង​តែ​ខិត​មក​ជិត បេះដូង​មួយ​ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ។.

ខ្ញុំនៅទីនេះដើម្បីស្រឡាញ់ បម្រើ ដើម្បីអធិស្ឋាន—ដើម្បីធ្វើជាសាក្សីរបស់ទ្រង់នៅក្នុងទីក្រុងនៃក្តីសុបិន និងភាពអស់សង្ឃឹមនេះ។ ខ្ញុំចង់ឃើញណាស់។ ក្រុងបុមបៃ ក្រាប​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​យេស៊ូ, ទ្រង់តែមួយគត់ដែលអាចនាំមកនូវភាពស្រស់ស្អាតពីភាពវឹកវរ និងសន្តិភាពដល់គ្រប់ដួងចិត្តដែលនៅសេសសល់។.