ขออธิษฐานให้ อมฤตสาร์

เมื่อคุณเดินไปตามถนน อมฤตสาร์, คุณแทบจะสัมผัสได้ถึงชั้นประวัติศาสตร์ที่กดทับลงบนผิวของคุณ อากาศอบอ้าวด้วยความศรัทธา—ผู้แสวงบุญเคลื่อนตัวเป็นสายตรงไปยัง วัดทอง, โดมสีทองอร่ามส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด ทุกวันมีผู้คนนับพันหลั่งไหลลงอาบสระศักดิ์สิทธิ์ แสวงหาการชำระล้างและความสงบสุข ความจริงใจของพวกเขาทำให้ฉันซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง แต่หัวใจฉันกลับเจ็บปวด เพราะฉันรู้ว่าความสงบสุขที่พวกเขาแสวงหานั้นหาได้เฉพาะใน พระเยซู, ,แสงสว่างที่แท้จริงของโลก.

อัมริตสาร์เป็นบ้านเกิดของ ศาสนาซิกข์, แต่มันมากกว่านั้น—มันเป็นจุดตัดระหว่างศรัทธาและวัฒนธรรม เป็นจุดบรรจบของ ชาวฮินดู ชาวมุสลิม ชาวซิกข์ และชาวคริสต์. ห่างจากชายแดนปากีสถานเพียงสิบห้าไมล์ เมืองของเรายังคงมีรอยแผลเป็น พาร์ติชั่น. ฉันเคยได้ยินผู้อาวุโสพูดถึงช่วงเวลาอันมืดมนนั้น—รถไฟที่วิ่งมาเต็มไปด้วยคนตาย ครอบครัวที่ไม่เคยหวนกลับ และความโศกเศร้าที่ยังคงฝังรากลึกระหว่างเพื่อนบ้าน แม้กระทั่งทุกวันนี้ ความไม่ไว้วางใจยังคงฝังรากลึก แบ่งแยกหัวใจที่เคยเป็นหนึ่งเดียวกัน.

ถนนหนทางเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและมีชีวิตชีวา รถลากแล่นฝ่าการจราจร พ่อค้าแม่ค้าตะโกนท่ามกลางความคึกคัก และผ้าซารีสีสดใสพลิ้วไหวไปตามสายลมอุ่น ทว่าภายใต้สีสันและความเคลื่อนไหวนั้นซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้. เด็กๆนอนตามรางรถไฟ, แม่ม่ายขอทานในลานวัด, และ คนหนุ่มสาวเที่ยวเตร่, แสวงหาความหมายในโลกที่รู้สึกเฉยเมยต่อความทุกข์ทรมานของพวกเขา ฉันเห็นพวกเขาทุกวัน และฉันภาวนาว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะได้พบพระองค์—พระองค์ผู้ไม่เคยหันเหไป.

ถึงกระนั้น ความหวังก็ยังคงเกิดขึ้นที่นี่ ฉันเชื่อว่า พระเจ้าทรงเฝ้ามองเมืองอมฤตสาร์. เมืองแห่งความจงรักภักดีและความแตกแยกแห่งนี้อาจกลายเป็นสถานที่แห่ง การคืนดีและการฟื้นฟู. ฉันอยู่ต่อเพราะฉันเชื่อว่าถนนสายเดียวกันที่ดังก้องไปด้วยคำอธิษฐานต่อเทพเจ้าเท็จในวันหนึ่งจะดังก้องไปด้วย เพลงสรรเสริญพระเยซู. ทองที่ส่องประกายบนพระวิหารอาจเลือนลาง แต่พระสิริของพระองค์จะไม่มีวันจางหาย.