प्रार्थना करा अमृतसर

जेव्हा तुम्ही रस्त्यांवर चालता तेव्हा अमृतसर, तुम्हाला इतिहासाचे थर तुमच्या त्वचेवर दाबताना जवळजवळ जाणवू शकतात. हवा भक्तीने गुंजत आहे - यात्रेकरू स्थिर प्रवाहात पृथ्वीकडे जात आहेत सुवर्ण मंदिर, त्याचा सोन्याचा घुमट सूर्यप्रकाशात चमकतो. दररोज, हजारो लोक त्याच्या पवित्र तलावात स्नान करतात, शुद्धीकरण आणि शांती शोधतात. त्यांचा प्रामाणिकपणा मला खूप प्रभावित करतो, तरीही माझे हृदय दुखते कारण मला माहित आहे की ते ज्या शांतीचा शोध घेत आहेत ती फक्त येथेच मिळू शकते येशू, जगाचा खरा प्रकाश.

अमृतसर हे जन्मस्थान आहे शीख धर्म, पण ते त्याहूनही जास्त आहे - ते श्रद्धा आणि संस्कृतीचे एक क्रॉसरोड आहे, एक भेटीचे ठिकाण आहे हिंदू, मुस्लिम, शीख आणि ख्रिश्चन. पाकिस्तानच्या सीमेपासून फक्त पंधरा मैल अंतरावर, आपल्या शहरावर अजूनही जखमा आहेत विभाजन. मी वडीलधाऱ्यांना त्या काळ्या काळाबद्दल बोलताना ऐकले आहे - मृतांनी भरलेल्या गाड्या, कधीही परत न येणारी कुटुंबे आणि शेजाऱ्यांमध्ये अजूनही असलेले दुःख. आजही, अविश्वास खोलवर पसरलेला आहे, एकेकाळी एक असलेल्या हृदयांना विभाजित करतो.

रस्ते चैतन्यशील आणि जिवंत आहेत - रहदारीतून बाहेर पडणाऱ्या रिक्षा, गर्दीवर ओरडणारे विक्रेते आणि उबदार वाऱ्यात फडफडणाऱ्या चमकदार साड्या. तरीही रंग आणि हालचालींखाली वेदना दडलेली आहे. मुले रेल्वे रुळांजवळ झोपतात, मंदिराच्या अंगणात विधवा भीक मागतात, आणि तरुण लोक भटकतात, त्यांच्या दुःखाबद्दल उदासीन वाटणाऱ्या जगात अर्थ शोधत आहे. मी त्यांना दररोज पाहतो आणि मी प्रार्थना करतो की एके दिवशी ते त्याला पाहतील - जो कधीही मागे हटत नाही.

तरीही, इथे आशा निर्माण होते. मला विश्वास आहे देवाची नजर अमृतसरवर आहे.. भक्ती आणि विभाजनाचे हे शहर एक ठिकाण बनू शकते समेट आणि पुनरुज्जीवन. मी राहतो कारण मला विश्वास आहे की ज्या रस्त्यांवर आता खोट्या देवांना प्रार्थना केल्या जातात तेच रस्ते एके दिवशी येशूच्या उपासनेची गाणी. मंदिरावर चमकणारे सोने फिके पडू शकते, पण त्याचे तेज कधीही कमी होणार नाही.