प्रार्थना करा कानपूर

मी राहतो कानपूर, एक शहर जे कधीही विश्रांती घेत नाही असे दिसते. रस्त्यांवर आवाज येतो लूम्स, इंजिन आणि आवाज, हवा सुगंधाने रंगली होती लेदर आणि रंग ज्या जुन्या गिरण्या एकेकाळी हे बनवत होत्या त्या “"पूर्वेचे मँचेस्टर."” शहराच्या सीमेपलीकडे, गंगा नदी शांतपणे वाहते, प्रार्थना, राख आणि पिढ्यानपिढ्या लोकांच्या कथा घेऊन जाते - शुद्धतेसाठी, अर्थासाठी, शांतीसाठी आसुसलेल्या लोक.

इथे, जीवन कच्चे आणि खरे वाटते. पहाटेच्या आधी कामगार उठतात, मुले गाड्यांमध्ये विणकाम करताना ट्रिंकेट विकतात, आणि वर्गात विद्यार्थ्यांची गर्दी, चांगल्या भविष्याच्या धूसर आशेचा पाठलाग करत आहे. या शहरात धैर्य आहे आणि दृढनिश्चय देखील आहे - पण त्या सर्वांखाली, मला एक तीव्र भूक जाणवते. कायमस्वरूपी, अतूट अशा गोष्टीची वेदना.

जेव्हा मी पास होतो रेल्वे प्लॅटफॉर्म, जिथे कुटुंबे पातळ ब्लँकेटखाली झोपतात आणि तरुण मुले काही रुपयांसाठी बूट पॉलिश करतात, तिथे मी एक साधी प्रार्थना करतो: “"येशू, तुझा प्रकाश इथे पोहोचू दे."” कारण मला विश्वास आहे की ते शक्य आहे. ज्या हातांनी तारे घडवले तेच हात या रस्त्यांना, या हृदयांना, या शहराला स्पर्श करू शकतात.

कानपूरमध्ये भारताचा आत्मा आहे -लवचिक, रंगीत आणि शोध घेणारे. माझा असा विश्वास आहे की देवाने त्याच्या लोकांना अशा काळासाठी येथे ठेवले आहे: भीतीशिवाय प्रेम, ते अभिमानाशिवाय सेवा करा, आणि ते सतत प्रार्थना करा जोपर्यंत त्याची शांती आवाजातून भंग होत नाही. एका वेळी एक हृदय, मला माहित आहे की तो येथे एक नवीन कथा लिहित आहे.