ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਕਾਨਪੁਰ

ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਾਨਪੁਰ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਗਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ ਲੂਮ, ਇੰਜਣ, ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹਵਾ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਚਮੜਾ ਅਤੇ ਰੰਗ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿੱਲਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਕਦੇ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ “"ਪੂਰਬ ਦਾ ਮੈਨਚੇਸਟਰ।"” ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਸੁਆਹ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਰਥ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਲੋਕ।.

ਇੱਥੇ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੱਚੀ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।. ਮਜ਼ਦੂਰ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਬੱਚੇ ਕਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੁਣਦੇ ਹੋਏ ਟ੍ਰਿੰਕੇਟ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀੜ, ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਧੁੰਦਲੀ ਉਮੀਦ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵੀ - ਪਰ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਭੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸਥਾਈ, ਅਟੁੱਟ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਦਰਦ।.

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਰੇਲਵੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਿਵਾਰ ਪਤਲੇ ਕੰਬਲਾਂ ਹੇਠ ਸੌਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡੇ ਕੁਝ ਰੁਪਏ ਲਈ ਜੁੱਤੇ ਪਾਲਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: “"ਯਿਸੂ, ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦਿਓ।"” ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਹੱਥ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਲੀਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਲਾਂ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਹਨ।.

ਕਾਨਪੁਰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ—ਲਚਕੀਲਾ, ਰੰਗੀਨ, ਅਤੇ ਖੋਜੀ. ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ: ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਿਆਰ, ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਹੰਕਾਰ ਦੇ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਦਿਲ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।.