دعا کنید برای کانپور

من در آن زندگی می‌کنم کانپور, شهری که انگار هرگز آرام نمی‌گیرد. خیابان‌ها پر از صدای ... است دستگاه‌های بافندگی، موتورها و صداها, ، هوا آغشته به عطرِ چرم و رنگ از آسیاب‌های قدیمی که زمانی این را می‌ساختند “منچستر شرق” کمی آن طرف‌تر از حاشیه‌ی شهر، رود گنگ آرام روان است و دعاها، خاکسترها و داستان‌های نسل‌ها را با خود می‌برد - مردمی که مشتاق پاکی، معنا و صلح بوده‌اند.

اینجا، زندگی خام و واقعی به نظر می‌رسد. کارگران قبل از طلوع آفتاب از خواب بیدار می‌شوند, کودکان بین ماشین‌ها مشغول بافتن و فروش خرده ریزها هستند، و دانش‌آموزان در کلاس‌های درس ازدحام می‌کنند, و در جستجوی امیدی ضعیف به آینده‌ای بهتر. در این شهر عزم و اراده‌ای راسخ وجود دارد - اما در زیر همه اینها، من عطش عمیقی را احساس می‌کنم. دردی برای چیزی پایدار، چیزی شکست‌ناپذیر.

وقتی از کنارش رد می‌شوم سکوهای راه آهن, جایی که خانواده‌ها زیر پتوهای نازک می‌خوابند و پسرهای جوان در ازای چند روپیه کفش‌هایشان را واکس می‌زنند، من دعای ساده‌ای را زمزمه می‌کنم: “عیسی، بگذار نور تو به اینجا برسد.” چون باور دارم که می‌تواند. همان دست‌هایی که ستاره‌ها را شکل داده‌اند می‌توانند این خیابان‌ها، این قلب‌ها، این شهر را لمس کنند.

کانپور روح هند را در خود جای داده است—انعطاف‌پذیر، رنگارنگ و جستجوگر. من معتقدم که خداوند قوم خود را برای چنین زمانی اینجا قرار داده است: برای عشق بدون ترس, ، به بدون غرور خدمت کنید, ، و به بی وقفه دعا کن تا زمانی که آرامش او از میان هیاهو بیرون بیاید. با یک قلب، می‌دانم که او اینجا داستان جدیدی می‌نویسد.