Ombea Kanpur

Ninaishi ndani Kanpur, mji ambao hauonekani kutulia kamwe. Mitaa hulia kwa sauti ya vitambaa vya kufuma, injini, na sauti, hewa iliyojaa harufu ya ngozi na rangi kutoka kwa vinu vya zamani vilivyowahi kutengeneza hii “"Manchester ya Mashariki."” Zaidi kidogo ya ukingo wa jiji, Mto wa Ganges hutiririka kimya kimya, zikiwa zimebeba sala, majivu, na hadithi za vizazi—watu wanaotamani usafi, maana, na amani.

Hapa, maisha yanahisi kama ni ya kweli na yasiyo na msingi. Wafanyakazi huamka kabla ya alfajiri, watoto hushona kati ya magari yanayouza vitu vidogo, na wanafunzi wamejaa madarasani, nikifuatilia tumaini hafifu la mustakabali bora. Kuna ujasiri katika jiji hili, na azimio pia—lakini chini ya yote, nahisi njaa kubwa. Maumivu ya kitu cha kudumu, kitu kisichovunjika.

Ninapopita majukwaa ya reli, ambapo familia hulala chini ya blanketi nyembamba na wavulana wadogo hupamba viatu kwa rupia chache, mimi husema sala rahisi: “"Yesu, acha nuru yako ifike hapa."” Kwa sababu naamini inaweza. Mikono ile ile iliyoumba nyota inaweza kugusa mitaa hii, mioyo hii, jiji hili.

Kanpur hubeba roho ya India—imara, yenye rangi, na inayotafuta. Ninaamini Mungu amewaweka watu wake hapa kwa ajili ya wakati kama huu: upendo bila hofu, kwa tumikia bila kiburi, na kwa omba bila kukoma hadi amani Yake itakapopita katika kelele. Moyo mmoja baada ya mwingine, najua anaandika hadithi mpya hapa.