دعا وکړئ کانپور

زه په کې اوسېږم کانپور, ، یو ښار چې هیڅکله ارام نه ښکاري. سړکونه د غږ سره غږیږي لومز، انجنونه، او غږونه, ، هوا د بوی سره رنګ شوې وه چرم او رنګ د هغو زړو کارخانو څخه چې یو وخت یې دا جوړوله “"د ختیځ مانچسټر."” د ښار له څنډې هاخوا، د ګنګا سیند په خاموشۍ سره بهېږي، دعاګانې، ایرې او د نسلونو کیسې ورسره وړي - هغه خلک چې د پاکوالي، معنی او سولې لپاره لیواله دي.

دلته، ژوند خام او ریښتینی احساس کوي. کارګران له سهاره مخکې پاڅېږي, ماشومان د موټرو په منځ کې اوبدل کوي او ټرنکیټ پلوري، او زده کوونکي په ټولګیو کې ګڼه ګوڼه لري, ، د ښه راتلونکي د کمزورې هیلې تعقیبول. پدې ښار کې حوصله شته، او هوډ هم - مګر د دې ټولو تر شا، زه ژوره لوږه احساسوم. د یو څه دوامداره، نه ماتیدونکي شی لپاره درد.

کله چې زه تېر شم د اورګاډي پلیټ فارمونه, ، چیرې چې کورنۍ د نریو کمپلو لاندې خوب کوي او ځوان هلکان د څو روپیو لپاره بوټان پالش کوي، زه یوه ساده دعا په غوږ کې وایم: “"عیسی، پرېږده چې ستا رڼا دلته ورسیږي."” ځکه چې زه باور لرم چې دا کولی شي. هماغه لاسونه چې ستوري یې جوړ کړي دي کولی شي دا سړکونه، دا زړونه، دا ښار لمس کړي.

کانپور د هند روح لري—انعطاف منونکی، رنګین، او لټون کوونکی. زه باور لرم چې خدای خپل خلک دلته د دې وخت لپاره ځای پر ځای کړي دي: ترڅو له وېرې پرته مینه, ، ته له غرور پرته خدمت کول, ، او ته بې له ځنډه دعا وکړه تر هغه چې د هغه سوله د شور له لارې مات شي. یو زړه په یو وخت کې، زه پوهیږم چې هغه دلته یوه نوې کیسه لیکي.