प्रार्थना करा ढाका

मी ढाक्यामध्ये राहतो - एक असे शहर जे कधीही मंदावत नाही. सूर्योदयापासून मध्यरात्रीपर्यंत, रस्ते हालचालींनी भरलेले असतात: रहदारीतून बाहेर पडणाऱ्या रिक्षा, रस्त्यावरून जाणारे विक्रेते आवाज करत असतात आणि दमट हवेत चहा आणि मसाल्यांचा सुगंध असतो. बुरीगंगा नदी आमच्या शेजारी वाहते, जीवन आणि संघर्ष दोन्ही वाहून नेते. तुम्ही जिथेही पहाल तिथे लोक आहेत - लाखो कथा एका अथक लयीत एकत्र दाबल्या जात आहेत.

ढाका हा बांगलादेशचा हृदयाचा ठोका आहे - अभिमानी, सर्जनशील आणि लवचिक. तरीही आवाज आणि रंगांच्या मागे थकवा आहे. बरेच लोक दररोज जगण्यासाठी संघर्ष करतात. गरीब लोक उड्डाणपुलाखाली झोपतात, मुले चौकाचौकात भीक मागतात आणि कपडे कामगार दीर्घकाळ काम केल्यानंतर कारखान्यांमधून बाहेर पडतात. तरीही, छोट्या छोट्या गोष्टींमध्ये आनंद असतो - सामायिक जेवणावर हास्य, टिनच्या छताच्या चर्चमधून येणारे गाणे, गोंधळात कुजबुजलेली प्रार्थना.

ढाक्यातील बहुतेक लोक धर्माभिमानी मुस्लिम आहेत; शहरात दिवसातून पाच वेळा प्रार्थनेची हाक ऐकू येते. श्रद्धा सर्वत्र आहे - भिंतींवर लिहिलेली आहे, शुभेच्छांमध्ये उच्चारली जाते - तरीही हृदयाला शांत करू शकणाऱ्याची शांती फार कमी लोकांना माहिती आहे. आपल्यापैकी जे येशूचे अनुसरण करतात त्यांच्यासाठी, श्रद्धा बहुतेकदा शांत पण स्थिर असते. आपण छोट्या छोट्या संमेलनांमध्ये भेटतो, प्रकाशझोतात लपून राहतो, परंतु भक्तीने जिवंत असतो. मला विश्वास आहे की देव हे शहर विसरलेला नाही. गर्दीच्या बाजारपेठांमध्ये, कपड्यांच्या कारखान्यांमध्ये, बाहेरील निर्वासित छावण्यांमध्ये - त्याचा प्रकाश चमकू लागला आहे.

एके दिवशी, मला विश्वास आहे की ढाका केवळ त्याच्या आवाजासाठी आणि संख्येसाठीच नाही तर त्याच्या नवीन गाण्यासाठीही ओळखले जाईल - शहराच्या गर्जनेच्या वरती उठणाऱ्या मुक्त आवाजांचा एक समूह जो येशूला प्रभु घोषित करेल.