دعا کنید برای داکا

من در داکا زندگی می‌کنم - شهری که هرگز از سرعتش کم نمی‌شود. از طلوع آفتاب تا نیمه‌شب، خیابان‌ها پر از جنب و جوش هستند: ریکشاها در میان ترافیک می‌رقصند، فروشندگان خیابانی که با صدای بلند صحبت می‌کنند، و عطر چای و ادویه‌جات در هوای مرطوب معلق است. رودخانه بوریگانگا در کنار ما جریان دارد و زندگی و مبارزه را با خود حمل می‌کند. هر کجا که نگاه می‌کنید، مردم هستند - میلیون‌ها داستان که در یک ریتم بی‌وقفه به هم فشرده شده‌اند.

داکا قلب تپنده بنگلادش است - مغرور، خلاق و مقاوم. با این حال، در پس سر و صدا و رنگ، خستگی نهفته است. بسیاری روزانه فقط برای زنده ماندن می‌جنگند. فقرا زیر پل‌های هوایی می‌خوابند، کودکان در تقاطع‌ها گدایی می‌کنند و کارگران پوشاک پس از ساعات طولانی از کارخانه‌ها بیرون می‌ریزند. با این حال، در چیزهای کوچک شادی وجود دارد - خنده بر سر یک وعده غذایی مشترک، آهنگی که از کلیسایی با سقف حلبی بلند می‌شود، دعایی که در میان هرج و مرج زمزمه می‌شود.

بیشتر مردم داکا مسلمان‌های معتقدی هستند؛ صدای اذان پنج بار در روز در سراسر شهر طنین‌انداز می‌شود. ایمان همه جا هست - روی دیوارها نوشته شده، با سلام و احوالپرسی ادا می‌شود - اما تعداد کمی آرامش کسی را که می‌تواند قلب را آرام کند، می‌شناسند. برای کسانی از ما که از عیسی پیروی می‌کنیم، ایمان اغلب آرام اما پایدار است. ما در اجتماعات کوچک، پنهان از کانون توجه، اما زنده با عبادت، ملاقات می‌کنیم. من معتقدم که خدا این شهر را فراموش نکرده است. در بازارهای شلوغ، در کارخانه‌های پوشاک، در اردوگاه‌های پناهندگان فراتر از حومه شهر - نور او شروع به درخشیدن می‌کند.

من معتقدم روزی داکا نه تنها به خاطر سر و صدا و جمعیتش، بلکه به خاطر آهنگ جدیدش شناخته خواهد شد - همخوانی صداهای رستگار شده که از غرش شهر فراتر می‌روند و اعلام می‌کنند که عیسی خداوند است.