Ombea Dhaka

Ninaishi Dhaka - jiji ambalo halipunguzi kasi. Kuanzia mawio ya jua hadi usiku wa manane, mitaa inasikika kwa mwendo: riksho husokota kwenye trafiki, wachuuzi wa mitaani wakipiga kelele, na harufu ya chai na viungo vinavyoning'inia kwenye hewa yenye unyevunyevu. Mto Buriganga unapita karibu nasi, ukibeba maisha na mapambano. Kila mahali unapotazama, kuna watu - mamilioni ya hadithi zilizobanwa pamoja kuwa mdundo mmoja usiokoma.

Dhaka ndio mpigo wa moyo wa Bangladesh - fahari, mbunifu, na ustahimilivu. Bado nyuma ya kelele na rangi, kuna uchovu. Wengi hupigana kila siku ili tu kuishi. Maskini hulala chini ya barabara za juu, watoto wanaomba kwenye makutano, na wafanyakazi wa nguo hutoka nje ya viwanda baada ya saa nyingi. Bado, kuna furaha katika mambo madogo - kicheko juu ya mlo wa pamoja, wimbo unaoinuka kutoka kwa kanisa la paa la bati, sala ya kunong'ona katikati ya machafuko.

Wengi huko Dhaka ni Waislamu waaminifu; mwito wa maombi unasikika kote mjini mara tano kwa siku. Imani iko kila mahali - imeandikwa kwenye kuta, inasemwa kwa salamu - lakini ni wachache sana wanaojua amani ya Yule anayeweza kuutuliza moyo. Kwa sisi tunaomfuata Yesu, imani mara nyingi ni tulivu lakini thabiti. Tunakutana katika mikusanyiko midogo, iliyofichwa kutoka kwenye mwangaza, lakini tukiwa hai na ibada. Naamini Mungu hajausahau mji huu. Katika masoko yaliyojaa watu, katika viwanda vya nguo, katika kambi za wakimbizi nje ya viunga - Nuru yake inaanza kuangaza.

Siku moja, ninaamini Dhaka haitajulikana tu kwa kelele na idadi yake, lakini kwa wimbo wake mpya - kwaya ya sauti zilizokombolewa zinazoinuka juu ya kishindo cha jiji, ikitangaza kwamba Yesu ni Bwana.