ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਢਾਕਾ

ਮੈਂ ਢਾਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ - ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੱਕ, ਗਲੀਆਂ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਧੜਕਦੀਆਂ ਹਨ: ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਰਿਕਸ਼ਾ, ਗਲੀ ਵਿਕਰੇਤਾ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੀ ਚਾਹ ਅਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ। ਬੁਰੀਗੰਗਾ ਨਦੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੋਟੀ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੇਖੋ, ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਹਨ - ਲੱਖਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।.

ਢਾਕਾ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹੈ - ਮਾਣਮੱਤਾ, ਰਚਨਾਤਮਕ, ਅਤੇ ਲਚਕੀਲਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ੋਰ ਅਤੇ ਰੰਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਥਕਾਵਟ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਬਚਣ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਫਲਾਈਓਵਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚੇ ਚੌਰਾਹਿਆਂ 'ਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੱਪੜਾ ਕਾਮੇ ਲੰਬੇ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ - ਸਾਂਝੇ ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਹਾਸਾ, ਟੀਨ-ਛੱਤ ਵਾਲੇ ਚਰਚ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਇੱਕ ਗੀਤ, ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਫੁਸਫੁਸਾਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ।.

ਢਾਕਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹਨ; ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਵਾਰ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ - ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹੜੇ ਯਿਸੂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਕਸਰ ਸ਼ਾਂਤ ਪਰ ਸਥਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਛੋਟੇ ਇਕੱਠਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ, ਸਪਾਟਲਾਈਟ ਤੋਂ ਲੁਕੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਾ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਿਆ ਹੈ। ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੱਪੜਾ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਹਰੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿੱਚ - ਉਸਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ ਹੈ।.

ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਢਾਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਰ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਗੀਤ ਲਈ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ - ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ, ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਯਿਸੂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।.