प्रार्थना करा कोनाक्री

मी राहतो कोनाक्री, चे धडधडणारे हृदय गिनी, एक किनारी शहर जिथे समुद्राच्या लाटा गर्दीच्या रस्त्यांवर आदळतात आणि आशा कष्टात मिसळते. आपली जमीन समृद्ध आहे - भरलेली आहे बॉक्साईट, सोने, लोखंड आणि हिरे — तरीही आपल्यापैकी बरेच जण बाजारात जे पिकवता येते किंवा विकता येते त्यावरच जगतात. संपत्ती मातीत असते, पण गरिबी घरे भरून टाकते.

गिनीमध्ये बरेच बदल झाले आहेत. १९५० पासून, आपली लोकसंख्या झपाट्याने वाढली आहे आणि लोक संधीच्या शोधात खेड्यांमधून शहरांकडे स्थलांतर करत आहेत. कोनाक्री हे अनेकांसाठी एकत्र येण्याचे ठिकाण बनले आहे - व्यापारी, कामगार आणि निर्वासित. लायबेरिया आणि सिएरा लिओन जे युद्धातून पळून गेले आणि येथे नवीन जीवन निर्माण केले. तरीही, आपल्या सीमेजवळ अजूनही संघर्ष आणि अविश्वास धुमसत आहे आणि आपल्या स्वतःच्या हृदयात, विभाजन अनेकदा खोलवर पसरलेले आहे.

तरीही, मला वाटते की देव येथे एक नवीन कथा लिहित आहे. कोनाक्री हे बंदरापेक्षा जास्त आहे - ते एक कापणीचे क्षेत्र. अनेक सीमावर्ती लोक आपल्यामध्ये राहतो, प्रत्येकाची स्वतःची भाषा आणि इतिहास आहे, परंतु सर्वांना अशा आशेची गरज आहे जी हलवता येत नाही. अस्थिरतेच्या दरम्यान, चर्च उदयास येत आहे — लहान, स्थिर, आणि या शहराच्या रस्त्यांवर आणि किनाऱ्यांवर ख्रिस्ताचा प्रकाश चमकवत आहे. मी प्रार्थना करतो की गिनी एके दिवशी केवळ त्याच्या खनिजांसाठीच नव्हे तर जगातील खजिन्यासाठीही ओळखले जाईल. गॉस्पेल प्रत्येक हृदयात मूळ धरत आहे.