ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਕੋਨਾਕਰੀ

ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕੋਨਾਕਰੀ, ਧੜਕਦਾ ਦਿਲ ਗਿਨੀ, ਇੱਕ ਤੱਟਵਰਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਅਮੀਰ ਹੈ - ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਬਾਕਸਾਈਟ, ਸੋਨਾ, ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਹੀਰੇ — ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਉਗਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਵੇਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਦੌਲਤ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗਰੀਬੀ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।.

ਗਿਨੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ ਹੈ। 1950 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ, ਸਾਡੀ ਆਬਾਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਮੌਕੇ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਨਾਕਰੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਇਕੱਠ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ - ਵਪਾਰੀਆਂ, ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਲਈ ਲਾਇਬੇਰੀਆ ਅਤੇ ਸੀਅਰਾ ਲਿਓਨ ਜੋ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਬਣਾਏ। ਫਿਰ ਵੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਟਕਰਾਅ ਅਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੰਡ ਅਕਸਰ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।.

ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਨਾਕਰੀ ਇੱਕ ਬੰਦਰਗਾਹ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ - ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਢੀ ਦਾ ਖੇਤ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਰਹੱਦੀ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਉਮੀਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਰਚ ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਛੋਟਾ, ਦ੍ਰਿੜ, ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗਿਨੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਖਣਿਜਾਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲਈ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਇੰਜੀਲ ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹ ਫੜਨਾ।.