รับใช้เหมือนพระเยซู

(นีอาเมย์, ไนเจอร์)

นีอาเมย์เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไนเจอร์อันกว้างใหญ่ แสงแดดอาจร้อนจัด และถนนหนทางอาจดูเต็มไปด้วยฝุ่นและสว่างจ้า ผู้คนขายมะม่วงและถั่วลิสงตามแผงลอยริมถนน รถจักรยานยนต์วิ่งผ่านไปมา และบางครั้งก็มีแพะเดินเตร่ไปมาใกล้ตลาดราวกับว่าพวกมันเป็นเจ้าของที่นั่น.

มาริอามา เด็กหญิงวัยเก้าขวบอาศัยอยู่ในละแวกบ้านที่ทุกคนรู้จักกันดี เธอช่วยแม่ตักน้ำ กวาดลานบ้าน และดูแลน้องชายตัวเล็กขณะที่แม่ทำอาหาร.

มาริอามาเป็นคนช่างสังเกต เธอสังเกตเห็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เช่น ใครแบ่งปันอาหาร ใครเปิดประตูบ้านทิ้งไว้ ใครช่วยเพื่อนบ้านสูงอายุถือถุงหนักๆ.

ครอบครัวใหม่ครอบครัวหนึ่งย้ายเข้ามาอยู่ในละแวกนี้หนึ่งเดือนก่อนฤดูฝน พวกเขามาจากต่างประเทศและพูดด้วยสำเนียงที่แตกต่างออกไป พวกเขาเป็นมิตร แต่ไม่ได้ทำตัวเหมือนนักท่องเที่ยว พวกเขาอยู่ต่อ พวกเขาเรียนรู้คำศัพท์ท้องถิ่น และทักทายผู้คนอย่างสุภาพ.

มาริอามาเฝ้ามองพวกเขาอย่างใกล้ชิด.

นางฮานาผู้เป็นแม่ มักจะแบกถุงใส่ของใช้ขนาดใหญ่และเดินไปเยี่ยมเยียนผู้หญิงในละแวกบ้าน บางครั้งมาริอามาเห็นเธอนั่งอยู่กับเพื่อนบ้านที่มีลูกป่วย บางครั้งเธอก็ช่วยทำอาหาร บางครั้งเธอก็ช่วยกวาดลานบ้านของคนอื่นโดยไม่ต้องมีใครขอร้อง.

วันหนึ่งมาริอามาถามแม่ว่า “ทำไมแม่ถึงช่วยเหลือมากขนาดนี้คะ?”

แม่ของเธอยักไหล่ “บางคนก็ชอบทำความดี”

แต่มาเรียมาสังเกตเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป.

เมื่อคุณนายฮานะเข้ามาช่วย เธอไม่ได้โอ้อวด ไม่ได้ส่งเสียงดัง และไม่ได้ทำตัวราวกับว่าตัวเองสำคัญกว่าคนอื่น.

เธอทำหน้าที่นั้นราวกับเป็นเรื่องปกติ ราวกับเป็นเรื่องที่น่ายินดี.

บ่ายวันหนึ่ง น้องชายของมาริอามาทำน้ำหก น้ำกระเด็นไปทั่ว ทำให้มาริอามารู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าเพราะความหงุดหงิด เพราะน้ำหนักของน้ำนั้นมาก และตอนนี้พวกเขาก็ต้องไปตักน้ำมาเพิ่ม.

แม่ของมาเรียมาถอนหายใจ “ไม่เป็นไรหรอก” เธอกล่าว แต่มาเรียมาก็รู้ว่าแม่ของเธอเหนื่อยแล้ว.

ขณะนั้นเอง คุณนายฮานะเดินผ่านประตูเข้ามา เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นพื้นเปียก จึงถามด้วยความใจดีว่า “ฉันช่วยได้ไหมคะ?”

ก่อนที่มาเรียมาจะทันตอบ คุณนายฮานาก็ยกถังขึ้นมาช่วยทำความสะอาดแล้ว เธอยิ้มให้มาเรียมาและพูดว่า “ไม่ต้องกังวลไป ทุกคนก็เคยทำผิดพลาดกันทั้งนั้น”

มาริอามาหยุดคิดถึงเรื่องนั้นไม่ได้เลย.

ต่อมา มาริอามาเห็นนางฮานานั่งอยู่ใต้ต้นไม้กับผู้หญิงอีกสองสามคน พวกเธอไม่ได้ทะเลาะกัน แต่กำลังพูดคุยกันเบาๆ มาริอามาได้ยินคำหนึ่งซ้ำๆ ว่า อิซา — พระเยซู.

คืนนั้นมาริอามาถามแม่ของเธอว่า “พวกเขานับถือพระเยซูหรือเปล่า?”

แม่ของเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรดี “บางคนก็เป็นแบบนั้น”

มาริอามาพยักหน้าและนึกถึงความใจดีของคุณฮานะ.

ไม่กี่วันต่อมา แม่ของมาริอามาก็เริ่มล้มป่วย เธอนอนอยู่บนเสื่อ เหงื่อออกท่วมตัว ยืนไม่ไหว.

มาริอามาตกใจกลัวเพราะไม่รู้จะทำอย่างไร เธอพยายามพัดให้แม่และนำน้ำเย็นมาให้ แต่แม่ก็ยังดูอ่อนแรงอยู่.

จากนั้นคุณนายฮานะก็เดินมาที่ประตู.

“ฉันได้ยินมาว่าแม่ของคุณไม่สบาย” เธอกล่าวเบาๆ “ฉันขอไปเยี่ยมได้ไหมคะ/คะ?”

มาริอามาพาเธอเข้าไปข้างใน คุณนายฮานานั่งลงข้างๆ แม่ของมาริอามา จับมือเธอ และอธิษฐานต่อพระเยซูอย่างเงียบๆ เธอขอให้พระเยซูทรงรักษาและให้พละกำลัง เธอขอให้บ้านของพวกเขามีความสงบสุข.

หลังจากนั้น คุณนายฮานะก็อยู่ช่วยทำอาหาร เธอช่วยล้างจาน และช่วยพี่ชายของมาริอามากินข้าว เธอไม่ได้รีบร้อนอะไรเลย.

มาริอามาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในอก ไม่ใช่แค่ความโล่งใจ แต่เป็นความรู้สึกอัศจรรย์ใจ.

เมื่อแม่ของเธอรู้สึกดีขึ้นและสามารถลุกขึ้นนั่งได้ เธอมองไปที่มาริอามาและกระซิบว่า “ผู้หญิงคนนั้นแสดงความรักด้วยการกระทำ”

มาริอามาพยักหน้า.

นับจากนั้นเป็นต้นมา มาริอามาพยายามเลียนแบบสิ่งที่เธอเห็น เธอช่วยพี่ชายโดยไม่บ่น เธอจัดเก็บสิ่งของโดยไม่ต้องมีใครขอ เธอช่วยแบกน้ำให้เพื่อนบ้านสูงอายุสัปดาห์ละครั้ง.

และเมื่อเธอนึกถึงรอยยิ้มของคุณนายฮานะ เธอก็นึกถึงมันขึ้นมา.

มาริอาม่าเริ่มเข้าใจสิ่งสำคัญบางอย่าง:

พระเยซูทรงสอนให้ผู้คนรับใช้ด้วยความถ่อมตน.

และความรักที่อ่อนน้อมถ่อมตนสามารถเปลี่ยนแปลงทั้งละแวกบ้านได้.