ขออธิษฐานให้ โกลกาตา

ฉันเดินไปตามถนน โกลกาตา แต่ละวัน—เมืองที่ไม่เคยหยุดนิ่ง เสียงกึกก้องของ รถราง, เสียงแตรรถ รถลาก, และเสียงตะโกนของพ่อค้าแม่ค้าก็ดังไปทั่ว ผสมผสานกับกลิ่นของ ชา เครื่องเทศ และฝุ่นฝน. อาคารยุคอาณานิคมเก่าแก่ของเมืองตั้งอยู่เคียงข้างวัดวาอารามอันสว่างไสวและสลัมที่พลุกพล่าน แต่ละหลังบอกเล่าเรื่องราวแห่งความงาม ความเจ็บปวด ความอดทน และความหวัง โกลกาตาให้ความรู้สึกราวกับหัวใจที่เต้นแรง เหนื่อยล้าแต่ก็มุ่งมั่น บาดเจ็บแต่ก็มีชีวิตชีวา.

ขณะที่ฉันฝ่าฝูงชน ฉันสัมผัสได้ถึงความหิวโหยทางจิตวิญญาณอันลึกซึ้งภายใต้ความโกลาหลวุ่นวาย ความปรารถนาในสันติภาพและความเป็นส่วนหนึ่ง ฉันได้ยินมันใน เพลงของนักแสดงข้างถนน, ใน คำอธิษฐานกระซิบริมแม่น้ำฮูกลี, และใน ความเงียบงันของผู้ที่หมดหวัง. ราวกับว่าทั้งเมืองกำลังรอคอยสิ่งที่เป็นจริง ใครสักคนที่จริงใจ.

เดอะ เด็ก หนักอึ้งที่สุดในใจฉัน—คนที่นอนใต้สะพานลอย คุ้ยหาเศษขยะ และเดินเตร่ไปตามชานชาลารถไฟเพียงลำพัง ดวงตาของพวกเขาบอกเล่าเรื่องราวแห่งความเจ็บปวด แต่ฉันก็มองเห็นแสงแห่งความเป็นไปได้ในตัวพวกเขา ฉันเชื่อ พระเจ้าก็มองเห็นพวกเขาเช่นกัน. พระองค์กำลังเสด็จมาที่นี่ ปลุกเร้าความเมตตา ทรงเรียกผู้คนของพระองค์ให้เดินไปตามถนนสายนี้ด้วยความรักและความกล้าหาญของพระองค์.

ฉันอยู่ที่นี่ในฐานะ ผู้ติดตามพระเยซู, ที่จะเดินไปในที่ที่พระองค์จะทรงเดิน เพื่อที่จะได้เห็นอย่างที่พระองค์ทรงเห็น เพื่อที่จะรักอย่างที่พระองค์ทรงรัก คำอธิษฐานของฉันนั้นเรียบง่าย: โกลกาตาจะเปลี่ยนแปลงไม่ใช่ด้วยพลัง แต่ด้วยการมีอยู่—ด้วยความรักของพระคริสต์ที่ทรงนำชีวิตใหม่มาสู่บ้าน รักษาความแตกแยก และเปลี่ยนเมืองที่วุ่นวายแห่งนี้ให้เป็นสถานที่แห่งความสงบสุขและการสรรเสริญ.