प्रार्थना करा कोलकाता

मी रस्त्यांवर फिरतो कोलकाता दररोज - एक शहर जे कधीही स्थिर राहत नाही. ट्राम, हॉर्न वाजवणे रिक्षा, आणि विक्रेत्यांच्या ओरडण्याने वातावरण भरून जाते, सुगंधात मिसळून चहा, मसाले आणि पावसाने भिजलेली धूळ. शहरातील जुन्या वसाहतीकालीन इमारती उज्ज्वल मंदिरे आणि गर्दीच्या झोपडपट्ट्यांच्या शेजारी उभ्या आहेत, प्रत्येकी एक कथा सांगत आहे - सौंदर्य, वेदना, लवचिकता आणि आशेची. कोलकाता जिवंत हृदयाचे ठोके जाणवते - थकलेले, तरीही दृढनिश्चयी; जखमी, तरीही जिवंत.

गर्दीतून बाहेर पडताना, मला त्या गर्दीखाली एक खोल आध्यात्मिक भूक जाणवते - शांती आणि आपलेपणाची तळमळ. मी ते ऐकतो रस्त्यावरील कलाकारांची गाणी, मध्ये हुगळी नदीकाठी कानात कुजबुजलेल्या प्रार्थना, आणि मध्ये आशा सोडून दिलेल्या लोकांचे मौन. जणू काही संपूर्ण शहर वाट पाहत आहे - एखाद्या खऱ्या गोष्टीची, एखाद्या खऱ्या गोष्टीची.

द मुले माझ्या हृदयावर सर्वात जास्त भार आहे - जे उड्डाणपुलाखाली झोपतात, कचरा खोदतात आणि रेल्वे प्लॅटफॉर्मवर एकटेच भटकतात. त्यांचे डोळे वेदनेच्या कहाण्या सांगतात, तरीही मला त्यांच्यात शक्यतेचा झलक दिसतो. माझा विश्वास आहे देव त्यांनाही पाहतो.. तो येथे फिरत आहे, करुणा जागृत करत आहे, त्याच्या लोकांना त्याच्या प्रेमाने आणि धैर्याने या रस्त्यांवर चालण्याचे आवाहन करत आहे.

मी इथे एक म्हणून आहे येशूचा अनुयायी, तो जिथे चालेल तिथे चालणे, तो जसे पाहतो तसे पाहणे, तो जसे प्रेम करतो तसे प्रेम करणे. माझी प्रार्थना सोपी आहे: की कोलकाता सत्तेने नाही तर उपस्थितीने बदलेल—ख्रिस्ताच्या प्रेमाने घरांमध्ये नवीन जीवन फुंकणे, विभाजनांना बरे करणे आणि या अशांत शहराला शांती आणि स्तुतीच्या ठिकाणी रूपांतरित करणे.