دعا کنید برای بانکوک

من در بانکوک زندگی می‌کنم، شهری که انگار هرگز نمی‌خوابد - پر از چراغ‌های روشن، خیابان‌های شلوغ و زمزمه‌ی مداوم زندگی. این شهر قلب تایلند است، جایی که مردم از هر گوشه‌ی کشور و فراتر از آن به دنبال فرصت به آنجا می‌آیند، اما هنوز بسیاری در جستجوی آرامش هستند. در زیر خط افق برج‌های شیشه‌ای و معابد طلایی، زیبایی و شکنندگی در هم تنیده شده‌اند.

تقریباً هر کسی را که ملاقات می‌کنم بودایی است. از نذورات صبحگاهی گرفته تا راهبان با ردای زعفرانی که پابرهنه در کوچه‌ها قدم می‌زنند، ایمان بخشی از ریتم زندگی روزمره اینجا است. من اغلب افرادی را تماشا می‌کنم که در مقابل بت‌ها زانو زده‌اند، چهره‌هایشان جدی است و آرزوی شایستگی، آرامش یا امید دارند - و دعا می‌کنم که روزی خدای زنده‌ای را که از قبل آنها را کاملاً دوست دارد، بشناسند.

اما تایلند نه تنها از نظر معنوی فقیر است؛ بلکه سرزمینی است که بسیاری در آن رنج عمیقی می‌کشند. کودکان بدون خانواده در خیابان‌ها پرسه می‌زنند. برخی دیگر در فاحشه‌خانه‌ها، قایق‌های ماهیگیری یا کارگاه‌های عرق‌ریزی - نادیده و ناشنیده - گرفتار شده‌اند. قلبم هنگام قدم زدن در این جاده‌ها به درد می‌آید، در حالی که می‌دانم پدر ما هر اشکی را می‌بیند. او این ملت را با شور و شوق دوست دارد و من معتقدم که او کلیسای خود را - در اینجا و سراسر جهان - فرا می‌خواند تا برخیزد و برای گمشدگان، شکسته‌ها و کمترین‌های این افراد در تایلند فریاد بزند. برداشت محصول رسیده است و عشق او از تمام تاریکی‌های این شهر بزرگتر است.

به دعا برای کارگران صحرایی در بانکوک ادامه دهید ایمیل روزانه بانکوک 110 شهر, اپلیکیشن اپل، یا برنامه Google Play.