พระเยซูทรงแข็งแกร่งกว่าความกลัว

(เมืองมาราเกช ประเทศโมร็อกโก)

เมืองมาราเกชเป็นเมืองที่มีแสงแดดอบอุ่น กำแพงสีแดง และถนนที่คึกคัก ในย่านเมืองเก่า ตรอกแคบๆ คดเคี้ยวราวกับเขาวงกต ลาใช้ลากเกวียนบรรทุกส้มและสะระแหน่ ผู้คนขายโคมไฟสว่างไสว กระเป๋าหนัง และขนมอบหวานโรยน้ำตาล ในยามค่ำคืน อากาศอบอวลไปด้วยเสียงกลองและกลิ่นอาหารปิ้งย่างจากแผงขายของในตลาด.

ยูเซฟ เด็กชายวัยสิบขวบ ชอบไปตลาดกับพ่อมาก เขาชอบดูคนเป่าปี่เรียกงู และฟังเรื่องเล่าจากเด็กโตที่ทำตัวกล้าหาญและองอาจ.

แต่บางครั้งยูเซฟก็รู้สึกไม่กล้าหาญภายในใจ.

บางคืนเขาฝันร้าย บางครั้งเขารู้สึกกังวลใจอย่างหนัก แม้ว่าจะไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นก็ตาม เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จึงเก็บมันไว้กับตัวเอง.

บ่ายวันหนึ่ง ป้าของยูเซฟมาเยี่ยม เธอพาซามิรา ลูกพี่ลูกน้องของยูเซฟมาด้วย ซามิราอายุไล่เลี่ยกับยูเซฟ ซามิราเป็นคนร่าเริงและใจเย็น ยิ้มง่าย.

ขณะที่ผู้ใหญ่กำลังคุยกัน ยูเซฟและซามิราก็ไปเล่นบนดาดฟ้า ซึ่งพวกเขาสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองที่ทอดยาวไปไกลสุดสายตา.

ซามิราสังเกตเห็นว่ายูเซฟเงียบกว่าปกติ.

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?” เธอถามอย่างอ่อนโยน.

ยูเซฟยักไหล่ “บางครั้งผมก็รู้สึก… กังวลใจ เหมือนกับว่าผมผ่อนคลายไม่ได้เลย”

ซามิราพยักหน้าเหมือนเข้าใจ จากนั้นเธอก็พูดบางอย่างที่น่าประหลาดใจ.

“เวลาที่ฉันรู้สึกแบบนั้น ฉันจะคุยกับพระเยซู”

ยูเซฟกระพริบตา “พระเยซู?”

ซามิราเหลียวมองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ จากนั้นจึงกระซิบว่า “ใช่ค่ะ แม่ของฉันนับถือพระเยซู เราอ่านเรื่องราวในพระคัมภีร์ด้วยกัน พระเยซูทรงเข้มแข็ง พระองค์ทรงช่วยเหลือเรา”

ยูเซฟไม่รู้จะพูดอะไร เขาเคยได้ยินชื่อของพระเยซูมาก่อน แต่ไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่ในฐานะผู้ที่คอยช่วยเหลือผู้อื่น.

เย็นวันนั้น ขณะที่เสียงเรียกละหมาดดังก้องไปทั่วหลังคาบ้าน แม่ของซามิราก็เดินขึ้นมาข้างบนพร้อมกับหนังสือเล่มเล็กที่ห่อด้วยผ้า เธอส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ยูเซฟ.

“คุณอยากฟังเรื่องเล่าไหม” เธอถาม.

ยูเซฟพยักหน้าด้วยความสงสัย.

เธอเปิดหนังสืออย่างระมัดระวังและอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับพระเยซูทรงทำให้พายุสงบลง เหล่าสาวกอยู่ในเรือ ท่ามกลางคลื่นที่ซัดกระหน่ำอยู่รอบตัว พวกเขาคิดว่าอาจจะจมน้ำตาย แต่พระเยซูตรัส และพายุก็สงบลง.

ยูเซฟตั้งใจฟังอย่างใกล้ชิด เขานึกภาพถึงลมและคลื่น…แล้วก็ความเงียบสงบ.

แม่ของซามิรามองไปที่เขา “พระเยซูไม่เกรงกลัว พระองค์ทรงมีอำนาจ”

คืนนั้น ยูเซฟนอนอยู่บนเตียงครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ได้ยิน เมื่อความกังวลตามปกติเริ่มก่อตัวขึ้น เขาจึงลองทำสิ่งใหม่ๆ.

เขาพึมพำว่า “พระเยซู… ถ้าพระองค์มีจริง… โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วย”

ไม่มีอะไรน่าตกใจเกิดขึ้น ไม่มีแสงไฟสว่างจ้า ไม่มีเสียงดังรบกวน.

แต่ความสงบสุขก็เข้ามาปกคลุมเขา ราวกับผ้าห่มอุ่นๆ.

ตลอดหลายวันต่อมา ยูเซฟคิดถึงพระเยซูไม่หยุด เมื่อครอบครัวของซามิรามาเยี่ยมอีกครั้ง ยูเซฟก็ขอให้เล่าเรื่องราวอีกเรื่อง แล้วก็อีกเรื่อง.

เขาได้เรียนรู้ว่าพระเยซูทรงรักษาคนป่วย พระองค์ทรงอภัยบาป พระองค์ทรงต้อนรับเด็กๆ พระองค์ทรงตรัสด้วยความเมตตาและฤทธานุภาพ.

บ่ายวันหนึ่ง ยูเซฟสารภาพบางอย่างกับซามิรา.

“ฉันอยากรู้จักพระเยซูเหมือนที่คุณอยากรู้จัก”

ซามิร่ายิ้มกว้าง “คุณทำได้”

พวกเขานั่งด้วยกันบนดาดฟ้า ซามิราช่วยยูเซฟสวดมนต์ มันไม่ได้หรูหราอะไร มันเรียบง่าย.

“พระเยซู… ข้าพเจ้าอยากเป็นของพระองค์ โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วย โปรดอภัยโทษให้ข้าพเจ้าด้วย โปรดนำทางข้าพเจ้าด้วย”

ยูสเซฟรู้สึกว่าน้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้สาเหตุ เขาแค่รู้สึก...เบาขึ้น เหมือนกับว่ากระเป๋าเป้หนักๆ ถูกยกออกจากบ่าไปแล้ว.

นับจากนั้นเป็นต้นมา เมื่อใดก็ตามที่ความรู้สึกไม่สบายใจเหล่านั้นกลับมา ยูเซฟก็จะอธิษฐานอีกครั้ง และเขาก็จะอ่านเรื่องราวในพระคัมภีร์กับครอบครัวของซามิราทุกครั้งที่มีโอกาส.

บางครั้ง ยูเซฟก็วาดภาพประกอบเรื่องราวเหล่านั้น เช่น เรือบนคลื่น พระเยซูทรงยกพระหัตถ์ขึ้น หรือทะเลสงบลง เขาซ่อนภาพวาดเหล่านั้นไว้ในกระเป๋าเรียนและหยิบมาดูเมื่อต้องการกำลังใจ.

ยูเซฟเริ่มเข้าใจสิ่งสำคัญบางอย่าง:

พระเยซูทรงแข็งแกร่งกว่าสิ่งใดๆ ที่ทำให้จิตใจเราทุกข์ใจ.

และเมื่อเราวิงวอนต่อพระองค์ พระองค์ก็จะทรงตอบ.