ขออธิษฐานให้ ตริโปลี

ฉันอาศัยอยู่ใน ตริโปลี, เมืองที่ทะเลบรรจบกับทะเลทราย — ที่ซึ่งสีฟ้าของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนแตะขอบสีทองของทะเลทรายซาฮารา เมืองของเราเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ ลิเบียถูกปกครองโดยผู้อื่นมานับพันปี และแม้กระทั่งทุกวันนี้ เรายังคงรู้สึกถึงน้ำหนักของมรดกนั้น นับตั้งแต่ได้รับเอกราชในปี 1951 เราได้รู้จักการขึ้นสู่อำนาจและการล่มสลายของผู้นำ สัญญาแห่งความเจริญรุ่งเรืองจากน้ำมัน และความปวดร้าวใจจากสงครามที่ยังคงก้องกังวานอยู่บนท้องถนนของเรา.

ชีวิตในตริโปลีไม่ง่าย ประเทศของเรายังคงดิ้นรนเพื่อแสวงหาสันติภาพและความมั่นคง หลายคนที่นี่เหนื่อยล้าจากความขัดแย้งและความยากจน ต่างสงสัยว่าประเทศของเราจะเยียวยาได้หรือไม่ กระนั้น แม้ในความไม่แน่นอนเช่นนี้ ข้าพเจ้าเชื่อว่าพระเจ้ามิได้ทรงลืมลิเบีย ในการชุมนุมลับๆ และการอธิษฐานอย่างเงียบๆ คริสตจักรเล็กๆ แต่มั่นคงยังคงยืนหยัด เรานมัสการด้วยเสียงกระซิบ เชื่อมั่นว่าเสียงของเราจะไปถึงสวรรค์ แม้ว่าโลกจะไม่ได้ยินก็ตาม.

การข่มเหงที่นี่รุนแรงมาก ผู้เชื่อถูกจับกุม ถูกทุบตี และบางครั้งก็ถูกฆ่า กระนั้นศรัทธาของเรากลับแข็งแกร่งขึ้นในเงามืด ฉันได้เห็นพระเยซูประทานความกล้าหาญในที่ที่ความกลัวเคยครอบงำ ฉันได้เห็นการให้อภัยในที่ที่ความเกลียดชังเคยแผดเผา แม้ในความเงียบงัน พระวิญญาณของพระเจ้ายังคงเคลื่อนผ่านดินแดนนี้ เรียกหัวใจให้หลุดพ้นจากความมืดมิด.

นี่คือชั่วโมงใหม่สำหรับลิเบีย เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าผู้คนกำลังแสวงหาความจริง ความหวัง และสันติภาพที่การเมืองและอำนาจไม่อาจนำมาได้ ผมเชื่อว่าสิ่งที่เริ่มต้นอย่างลับๆ จะถูกประกาศจากหลังคาบ้านในสักวันหนึ่ง ตริโปลีที่ครั้งหนึ่งเคยขึ้นชื่อเรื่องความวุ่นวายและการนองเลือด จะกลายเป็นที่รู้จักในพระสิริของพระเจ้าในสักวันหนึ่ง.