ஒருபோதும் முடிவடையாத நம்பிக்கை

(சனா, யேமன்)

சனா என்பது, வடிவங்கள் நிறைந்த ஜன்னல்களைக் கொண்ட அழகான பழைய கட்டிடங்களையும், தொலைவில் மலைகளையும் உடைய ஒரு நகரம். அங்குள்ள குடும்பங்கள் தங்கள் பிள்ளைகள் மீது ஆழ்ந்த அன்பு செலுத்துகின்றன. வாழ்க்கை கடினமாக இருக்கும்போதும், பலர் அன்றாட வாழ்க்கையை வாழ தங்களால் இயன்றவரை முயற்சி செய்கிறார்கள்.

அகமது என்ற பதினோரு வயது சிறுவனுக்கு, அவனது தாய், தந்தை மற்றும் தங்கையுடன் வாழ்ந்து வந்தான். அகமது அன்பும் அக்கறையும் கொண்டவனாக இருந்தான், ஆனால் சில சமயங்களில் அவன் உள்ளுக்குள் சோர்வாக உணர்ந்தான்.

சில நாட்கள், பள்ளிக்குத் தடை ஏற்பட்டது. சில நாட்கள், உணவு முன்பை விட எளிமையாக இருந்தது. சில நாட்கள், பெரியவர்கள் கவலையான குரலில் பேசினார்கள்.

அகமது தன் குடும்பத்திற்கு உதவ விரும்பினான், ஆனால் எப்படி என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

ஒரு நாள் மதியம், அகமதுவின் மாமா வந்தார். அவர் ஒரு சிறிய பையில் ரொட்டியையும் பேரீச்சம்பழங்களையும் கொண்டு வந்தார். அவர் கவனமாகப் பொதிந்த ஒரு சிறிய புத்தகத்தையும் கொண்டு வந்தார்.

அகமது தன் மாமா அந்தப் புத்தகத்தைத் தன் தந்தையிடம் கொடுத்துவிட்டு, “இவை இன்ஜிலில் இருந்து வந்த கதைகள்… பைபிளிலிருந்து வந்தவை” என்று காதில் கிசுகிசுப்பதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.”

அஹமத்தின் தந்தை சுற்றிலும் பார்த்தார், பின்னர் மெதுவாகத் தலையசைத்து, புத்தகத்தைப் பத்திரமாக மறைத்தார்.

அன்றிரவு, குழந்தைகள் உறங்க வேண்டிய நேரத்தில், அகமது தன் பெற்றோர் மெதுவாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கேட்டான். அப்போது, அவன் தன் வீட்டில் அதுவரை கேட்டிராத ஒன்றைக் கேட்டான்:

ஒரு பைபிள் கதை.

அகமது அமைதியாக எழுந்து உட்கார்ந்து, திரைக்குப் பின்னால் இருந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

அந்தக் கதை இயேசுவைப் பற்றியது. அது ஒரு புயலைப் பற்றியது. அது அமைதியைப் பற்றியது. அது நம்பிக்கையைப் பற்றியது.

அஹ்மத்தால் கேட்பதை நிறுத்த முடியவில்லை.

அவனுடைய தந்தை வாசித்து முடித்ததும், அவனுடைய தாய், “இயேசு துன்பத்தைப் புரிந்துகொள்கிறார். அவர் மனமுடைந்தவர்களுக்கு அருகில் இருக்கிறார்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.”

தனக்குள் ஒரு சிறிய மெழுகுவர்த்தி ஏற்றப்பட்டது போல, அகமதுவின் இதயம் இதமாகவும் விசித்திரமாகவும் உணர்ந்தது.

மறுநாள், அகமது தன் தந்தையிடம், “உங்களால் இன்னும் படிக்க முடியுமா?” என்று கேட்டான்.”

அவரது தந்தை தயங்கி, பின்னர் தலையசைத்தார். “ஆம்.”

சில நாட்களுக்கு ஒருமுறை, அவர்கள் மற்றொரு கதையை வாசித்தார்கள். இயேசு மக்களைக் குணப்படுத்துதல். இயேசு திரளான மக்களுக்கு உணவளித்தல். இயேசு குழந்தைகளை வரவேற்றல். இயேசு சிலுவையில் மரித்து மீண்டும் உயிர்த்தெழுதல்.

அகமது வியப்படைந்தார்.

“இயேசு ஏன் அப்படிச் செய்வார்?” என்று அகமது கேட்டான்.

அவனுடைய தந்தை அமைதியாகப் பதிலளித்தார், “ஏனென்றால் அவர் நம்மை நேசிக்கிறார். அவர் நம்மை மன்னிக்கிறார். அவர் நமக்கு வாழ்வளிக்கிறார்.”

அகமது ஒரு புதிய வகையான பிரார்த்தனையைச் செய்யத் தொடங்கினான் — அது நீளமுடையதோ, சிக்கலானதோ அல்ல.

“இயேசுவே… தயவுசெய்து என் குடும்பத்திற்கு உதவுங்கள். எங்களுக்கு நம்பிக்கையைத் தாருங்கள்.”

மெல்ல மெல்ல, அகமது உள்ளுக்குள் வலிமை பெறுவதை உணர்ந்தான்.

வெளியே எல்லாம் விரைவாக மாறியதால் அல்ல, மாறாக அவனுக்குள் நம்பிக்கை வளர்ந்ததால்.

ஒரு நாள் பள்ளியில், அகமது ஒரு சிறுவன் தனியாக அமர்ந்திருப்பதைக் கவனித்தான். அந்தச் சிறுவன் ஒரே நேரத்தில் சோகமாகவும் கோபமாகவும் காணப்பட்டான். சில குழந்தைகள் அவனைத் தவிர்த்தனர்.

தனிமையில் வாடுபவர்களையும் துன்பப்படுபவர்களையும் இயேசு வரவேற்றதை அகமது நினைவு கூர்ந்தார்.

எனவே அகமது அவனருகில் அமர்ந்து, தனது சிற்றுண்டியில் பாதியை அவனுக்குக் கொடுத்தான்.

அந்தச் சிறுவன் அவனை முறைத்துப் பார்த்தான். “ஏன் இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறீர்கள்?”

அகமது தோள்களைக் குலுக்கினான். “ஏனென்றால்… நாம் அக்கறை கொள்ள வேண்டும் என்று கடவுள் விரும்புகிறார் என நான் நினைக்கிறேன்.”

நாளடைவில், அகமது மற்றவர்களை ஊக்குவிக்கத் தொடங்கினான். அவன் தன் சகோதரிக்கு அவளுடைய பள்ளிப் பாடங்களில் உதவ ஆரம்பித்தான். தன் தாய் சோர்வாகக் காணப்பட்டபோது அவரிடம் அன்பாகப் பேசினான். அவன் தன் தந்தையுடன் சேர்ந்து தங்கள் அண்டை வீட்டாருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தான்.

அகமது ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கற்றுக்கொண்டார்:

வாழ்க்கை எளிதானது என்று பாசாங்கு செய்வதல்ல நம்பிக்கை.

வாழ்க்கை கடினமாக இருக்கும்போதும் இயேசுவை நம்புவதே நம்பிக்கை.

மேலும், நம்பிக்கையின் தேவன் நம்மை மகிழ்ச்சியாலும் சமாதானத்தாலும் நிரப்ப வல்லவர் — அதனால் பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையால் நாம் நம்பிக்கையால் நிரம்பி வழிகிறோம்.