ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਬੰਜਾਰਮਾਸਿਨ

ਮੈਂ ਬੰਜਾਰਮਾਸੀਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ - "ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ"। ਇੱਥੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ, ਤੈਰਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ - ਛੋਟੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਫਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਵੇਚਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਾਰਤਾਪੁਰਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਧੁੰਦ ਛਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸਟਿਲਟਾਂ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਡਾਕਖਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਭੂਰੇ ਕਰੰਟ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਨਮੀ ਨਾਲ ਸੰਘਣੀ ਹੈ, ਲੌਂਗ ਸਿਗਰਟਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਸਜਿਦਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।.

ਮੇਰੇ ਲੋਕ, ਬੰਜਾਰ, ਇਸਲਾਮ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ, ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮੈਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ - ਆਦਮੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਆਇਤਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁਰਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਤਾਂਘ ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਰਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਪਿਆਸੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।.

ਇੱਥੇ ਉਸਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ। ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਫੁਸਫੁਸਾਉਣ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲੀ ਆ ਰਹੀ ਦੋਸਤੀ ਰਾਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ - ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਆਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਨਦੀਆਂ ਜੋ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਬੰਜਰਮਾਸਿਨ ਰਾਹੀਂ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਯਿਸੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।.