Bid voor Rangoon

Ik woon in Myanmar, een land van adembenemende schoonheid en diepe pijn. Ons land strekt zich uit over bergen, vlaktes en rivieren – een ontmoetingsplaats van vele volkeren en culturen. De Birmese meerderheid vormt meer dan de helft van onze bevolking, maar we zijn een mengelmoes van vele etnische groepen, elk met zijn eigen taal, klederdracht en tradities. In de heuvels en grensgebieden leven kleine gemeenschappen in stilte, vasthoudend aan hun identiteit en hoop.

Maar onze diversiteit is niet zonder lijden gekomen. Sinds 2017 hebben de Rohingya en vele anderen onvoorstelbare vervolging ondergaan. Hele dorpen zijn platgebrand en honderdduizenden zijn hun huizen ontvlucht. Ik heb het verdriet in de ogen van mensen gezien – moeders die op zoek zijn naar vermiste zonen, kinderen die opgroeien als vluchtelingen. De last van het onrecht hier is zwaar, maar ik geloof dat de Heer nog steeds met ons meehuilt en Zijn gezicht niet heeft afgewend.

In Yangon, de grootste stad van ons land, gaat het leven snel en voelt de wereld dichtbij. Toch werkt God zelfs hier, te midden van ontberingen en angst, stilletjes door Zijn volk. De kerk in Myanmar is klein maar sterk. We bidden dat Zijn koninkrijk komt – dat gerechtigheid als water naar beneden stroomt, dat harten genezen worden en dat de liefde van Jezus vrede brengt in dit gebroken land. Ik geloof dat het licht van Christus nog over Myanmar zal opgaan en dat de duisternis het niet zal overwinnen.