Doakan Beijing

Saya berjalan di jalan-jalan yang sesak di Beijing, sebuah bandar yang telah berdiri sebagai jantung berdegup China selama berabad-abad. Di sini, kuil purba muncul bersama bangunan pencakar langit yang berkilauan, dan sejarah berbisik melalui setiap lorong. Bandar saya adalah besar-berjuta-juta suara bergerak bersama-sama-namun di bawah kebisingan, terdapat kelaparan rohani yang tidak ramai yang berani menamakan.

China telah membawa 4,000 tahun sejarah, dan walaupun ramai yang melihat kita sebagai satu bangsa, saya tahu kebenarannya: kita adalah sebuah negara yang terdiri daripada banyak suku dan bahasa, masing-masing mendambakan sesuatu yang lebih besar daripada politik atau kemakmuran. Dalam beberapa dekad kebelakangan ini, saya telah menyaksikan dengan penuh kagum apabila Roh Tuhan bergerak ke seluruh negeri kita—berjuta-juta saudara dan saudari saya telah menyerahkan nyawa mereka kepada Yesus. Namun pada masa yang sama, kita menghadapi tentangan yang hebat. Kawan hilang ke penjara. Penganut Uyghur menderita dalam diam. Setiap perbuatan iman ada bayarannya.

Namun, harapan membara dalam diri saya. Saya percaya Beijing, dengan segala kuasa dan pengaruhnya, boleh menjadi lebih daripada kerusi kerajaan—ia boleh menjadi mata air kehidupan kepada negara-negara. Walaupun pemimpin kita mendorong China keluar melalui “Satu Sabuk, Satu Jalan,” saya berdoa untuk jalan yang lebih besar, yang dibasuh dengan darah Anak Domba, membawa bangsa-bangsa kepada Raja Yesus.

Saya tahu kebangkitan telah pun bermula di sini, tetapi saya merindukan hari apabila setiap orang, setiap minoriti, setiap keluarga di tanah besar ini akan berseru, bukan kepada berhala kuasa atau tradisi, tetapi kepada Tuhan yang hidup yang telah memperkenalkan diri-Nya dalam Yesus Kristus.