येशू भीतीपेक्षा बलवान आहे

(मॅराकेश, मोरोक्को)

माराकेश हे उबदार सूर्यप्रकाश, लाल भिंती आणि वर्दळीचे रस्ते असलेले शहर आहे. शहराच्या जुन्या भागात अरुंद गल्ल्या चक्रव्यूहासारख्या वळणावळणाच्या असतात. गाढवे संत्री आणि पुदिन्याच्या गाड्या ओढतात. लोक चमकदार कंदील, चामड्याच्या पिशव्या आणि साखरेने धूळलेले गोड पेस्ट्री विकतात. रात्री, ढोलकांच्या आवाजाने आणि बाजारातील स्टॉल्समधून येणाऱ्या ग्रिल केलेल्या अन्नाच्या वासाने हवा भरून जाते.

दहा वर्षांच्या युसुफला त्याच्या वडिलांसोबत बाजारात जायला खूप आवडायचे. त्याला सापांना जादूगार पाहणे आणि धाडसी आणि धाडसी वागणाऱ्या मोठ्या मुलांच्या कथा ऐकणे खूप आवडायचे.

पण कधीकधी युसुफला आतून धाडस वाटत नसे.

काही रात्री त्याला त्रासदायक स्वप्ने पडायची. कधीकधी त्याला काहीही वाईट घडले नसतानाही त्याच्या छातीत एक प्रचंड काळजी वाटत असे. त्याला ते कसे समजावून सांगावे हे कळत नव्हते, म्हणून तो ते स्वतःकडेच ठेवायचा.

एके दिवशी दुपारी, युसेफची काकू भेटायला आली. ती त्याची चुलत बहीण समीराला घेऊन आली, जी युसेफच्या वयाची होती. समीरा आनंदी आणि शांत होती, सहज हसणारी व्यक्ती होती.

जेव्हा मोठी माणसे बोलत होती, तेव्हा युसुफ आणि समीरा छतावर खेळत होते जिथे त्यांना शहर दूरवर पसरलेले दिसत होते.

समीराच्या लक्षात आले की युसुफ नेहमीपेक्षा जास्त शांत आहे.

“"तू ठीक आहेस ना?" तिने हळूवारपणे विचारले.

युसुफने खांदे उडवले. "कधीकधी मला वाटते... त्रास होतो. जणू काही मी आराम करू शकत नाही."“

समीराने समजल्यासारखं मान हलवली. मग ती काहीतरी आश्चर्यकारक म्हणाली.

“"जेव्हा मला असं वाटतं, तेव्हा मी येशूशी बोलतो."”

युसुफने डोळे मिचकावले. "येशू?"“

समीराने आजूबाजूला पाहिले की कोणीही जवळपास नाहीये, मग ती कुजबुजली, "हो. माझी आई येशूच्या मागे जाते. आम्ही एकत्र बायबलच्या कथा वाचतो. येशू बलवान आहे. तो आम्हाला मदत करतो."“

युसुफला काय बोलावे ते कळत नव्हते. त्याने येशूचे नाव आधी ऐकले होते, पण असे नाही - मदत करणारा म्हणून नाही.

त्या संध्याकाळी, छतावर प्रार्थनेची अजान ऐकू येताच, समीराची आई कापडात गुंडाळलेले एक लहान पुस्तक घेऊन वर आली. तिने युसेफकडे प्रेमाने हसून पाहिले.

“"तुम्हाला एक गोष्ट ऐकायला आवडेल का?" तिने विचारले.

युसुफने उत्सुकतेने मान हलवली.

तिने ते पुस्तक काळजीपूर्वक उघडले आणि येशूने वादळ शांत केल्याबद्दल वाचले. शिष्य एका नावेत होते, त्यांच्याभोवती लाटा आदळत होत्या. त्यांना वाटले की ते बुडतील. पण येशू बोलला आणि वादळ शांत झाले.

युसुफने लक्षपूर्वक ऐकले. त्याने वारा आणि लाटांची कल्पना केली... आणि नंतर शांत झाला.

समीराच्या आईने त्याच्याकडे पाहिले. "येशू घाबरत नाही. त्याला अधिकार आहे."“

त्या रात्री, युसुफ अंथरुणावर पडून कथेचा विचार करत होता. जेव्हा त्याची नेहमीची चिंता वाढू लागली तेव्हा त्याने काहीतरी नवीन करण्याचा प्रयत्न केला.

तो कुजबुजला, "येशू... जर तू खरा आहेस तर... मला मदत कर."“

काहीही नाट्यमय घडले नाही. तेजस्वी दिवे नव्हते. मोठा आवाज नव्हता.

पण त्याच्यावर उबदार ब्लँकेटसारखी शांत शांतता पसरली.

पुढील काही दिवसांत, युसुफ येशूबद्दल विचार करणे थांबवू शकला नाही. जेव्हा समीराचे कुटुंब पुन्हा भेटायला आले तेव्हा युसुफने दुसरी गोष्ट विचारली. नंतर दुसरी.

त्याला कळले की येशू आजारी लोकांना बरे करतो. तो पापांची क्षमा करतो. तो मुलांचे स्वागत करतो. तो दयाळूपणा आणि सामर्थ्याने बोलतो.

एका दुपारी, युसुफने समीराला काहीतरी कबूल केले.

“"तुमच्यासारखं मला येशूला जाणून घ्यायचं आहे."”

समीरा हसली. "तुम्ही करू शकता."“

ते दोघे छतावर एकत्र बसले. समीराने युसुफला प्रार्थना करण्यास मदत केली. ते फॅन्सी नव्हते. ते सोपे होते.

“"येशू... मी तुझा भाग होऊ इच्छितो. कृपया मला मदत करा. कृपया मला क्षमा करा. कृपया मला मार्गदर्शन करा."”

युसुफच्या डोळ्यात अश्रू आले आणि त्याला का तेही कळले नाही. त्याला फक्त... हलके वाटले. जणू काही त्याच्या खांद्यावरून जड बॅग काढून टाकण्यात आली होती.

तेव्हापासून, जेव्हा त्रासदायक भावना परत आल्या, तेव्हा युसुफने पुन्हा प्रार्थना केली. आणि समीराच्या कुटुंबाला जेव्हा शक्य असेल तेव्हा तो त्यांच्यासोबत बायबलच्या कथा वाचत राहिला.

कधीकधी, युसुफ कथांची चित्रे काढत असे - लाटांवर एक बोट, येशू हात वर करून, समुद्र शांत होत होता. तो रेखाचित्रे त्याच्या शाळेच्या बॅगेत लपवून ठेवत असे आणि जेव्हा त्याला धाडसाची गरज पडली तेव्हा त्याकडे पाहत असे.

युसुफला काहीतरी महत्त्वाचे समजू लागले:

आपल्या हृदयाला त्रास देणाऱ्या कोणत्याही गोष्टीपेक्षा येशू बलवान आहे.

आणि जेव्हा आपण त्याला हाक मारतो तेव्हा तो उत्तर देतो.