गंगा नदीच्या काठावर वसलेले, वाराणसी (उत्तर प्रदेश राज्यातील काशी किंवा बनारस म्हणूनही ओळखले जाणारे) हे जगातील सर्वात जुन्या, सतत वस्ती असलेल्या शहरांपैकी एक आणि हिंदू धर्माचे आध्यात्मिक केंद्र आहे. पवित्र गंगेत स्नान करण्यासाठी, धार्मिक विधी करण्यासाठी आणि पुनर्जन्माच्या चक्रातून मुक्ती मिळवण्यासाठी दरवर्षी लाखो भाविक येथे येतात. शहरातील घाट, मंदिरे आणि स्मशानभूमी येथील तीव्र आध्यात्मिक भूक दर्शवतात.
पूर्व उत्तर प्रदेश हा भारतातील अप्रगत लोकसमूहांच्या (UPGs) सर्वाधिक घनतेपैकी एक आहे. त्यामध्ये खालील गटांचा समावेश आहे: भोजपुरी लोक, मल्लाह (नाविक), डोम समुदाय, जुलाहा (विणकर), आणि असंख्य दलित समुदाय. अनेकांना त्यांच्या स्वतःच्या भाषेत आणि संस्कृतीत सुवार्ता मिळण्याची संधी खूपच कमी किंवा अजिबात नसते.
एक प्रमुख धार्मिक आणि सांस्कृतिक केंद्र म्हणून, वाराणसीचा उत्तर भारतातील लाखो लोकांवर प्रभाव आहे. दिवाळीच्या काळात, हजारो दिवे नदीकाठ उजळवतात आणि कुटुंबे समृद्धी, आशीर्वाद व नवीन सुरुवातीसाठी प्रार्थना करतात. त्यामुळे, जे आध्यात्मिक प्रकाशाच्या शोधात आहेत, त्यांना जगाचा खरा प्रकाश असलेल्या येशू ख्रिस्ताचा साक्षात्कार व्हावा, यासाठी प्रार्थना करण्याची ही एक मोक्याची वेळ ठरते. चर्च वाढत असले तरी, उत्तर प्रदेशच्या धर्मांतरविरोधी कायद्यांमुळे विश्वासूंना अनेकदा सामाजिक बहिष्कार, छळ आणि वाढत्या दबावाला सामोरे जावे लागते.
यावर लक्ष केंद्रित करा: पूर्व उत्तर प्रदेश: वाराणसी
प्रार्थना मुद्दे
“परंतु जेव्हा कोणी प्रभूकडे वळतो, तेव्हा त्याच्यावरील पडदा दूर केला जातो. आता प्रभू हा आत्मा आहे, आणि जेथे प्रभूचा आत्मा आहे, तेथे स्वातंत्र्य आहे.” २ करिंथकर ३:१६-१७
“परमेश्वर माझा मेंढपाळ आहे, मला कशाचीही उणीव नाही. तो मला हिरव्यागार कुरणांत पहुडवतो, तो मला शांत पाण्याच्या काठाने नेतो, तो माझ्या आत्म्याला ताजेतवाने करतो. तो आपल्या नावासाठी मला सरळ मार्गांनी चालवतो. जरी मी अंधाऱ्या दरीतून चाललो तरी, मी कोणत्याही संकटाला घाबरणार नाही, कारण तू माझ्याबरोबर आहेस; तुझी काठी आणि तुझा दंड, ते मला धीर देतात.” स्तोत्र २३:१-४ (NIV)
“जेव्हा तुम्ही मला पूर्ण अंतःकरणाने शोधाल, तेव्हा तुम्ही मला शोधाल आणि मला शोधून काढाल. मी तुम्हाला सापडेन,” असे परमेश्वर म्हणतो, “आणि मी तुम्हाला बंदिवासातून परत आणीन.” यिर्मया २९:१३-१४


