प्रार्थना करा इस्लामाबाद

मी इस्लामाबादमध्ये राहतो - एक काळजीपूर्वक नियोजित शहर, पाकिस्तानच्या जुन्या शहरांच्या तुलनेत शांत, मार्गल्ला टेकड्यांच्या पायथ्याशी वसलेले. रुंद रस्ते, सरकारी इमारती आणि हिरवेगार क्षेत्र सुव्यवस्था आणि नियंत्रणाची भावना देतात. येथून, कायदे लिहिले जातात, धोरणे ठरवली जातात आणि राष्ट्राच्या भविष्यावर संरक्षित भिंतींच्या मागे चर्चा केली जाते. इस्लामाबादला वरवर शांत वाटते, तरीही त्या शांततेखाली, तणाव आहे - अव्यक्त भीती, सावध डोळे आणि खोल आध्यात्मिक प्रतिकार.

हे शहर राजनयिक, लष्करी नेते, न्यायाधीश आणि कायदेकर्त्यांचे घर आहे. येथील श्रद्धा औपचारिक आणि संरक्षित आहे. इस्लाम सार्वजनिक जीवनाला आकार देतो आणि खोलवर असलेल्या श्रद्धांवर प्रश्नचिन्ह उपस्थित करणे धोकादायक आहे. येशूच्या अनुयायांसाठी, इस्लामाबादमधील जीवन खूप शहाणपणाचे असते. आपण एकमेकांशी मिसळतो, काळजीपूर्वक बोलतो आणि आपला विश्वास शांतपणे जगतो - बहुतेकदा आपल्या शब्दांपेक्षा आपल्या प्रेमाने आणि सचोटीने जास्त ओळखले जाते. काही विश्वासणारे सरकारी कार्यालये आणि विद्यापीठांमध्ये काम करतात, त्यांच्या डेस्कवर शांतपणे प्रार्थना करतात की सत्य अधिकाराच्या ठिकाणी पोहोचेल.

इस्लामाबादमध्येही लपलेले दुःख आहे. अफगाण निर्वासित कुटुंबे शहराच्या काठावर राहतात, बहुतेकदा सत्तेत असलेल्यांना ते दिसत नाही. मुले स्थिरता, शिक्षण किंवा आशा नसतानाही वाढतात. येथेही, राजधानीत, गरिबी आणि भीती विशेषाधिकारांसोबत राहतात. तरीही मला विश्वास आहे की देव या शहराचा प्रत्येक कोपरा पाहतो - संसदेच्या सभागृहांपासून गर्दीच्या वस्त्यांपर्यंत - आणि त्याचे हृदय करुणेने भरलेले आहे.

माझा असा विश्वास आहे की इस्लामाबाद ही केवळ राजकीय राजधानी नाही; ती एक आध्यात्मिक रणांगण आहे. जर येथील हृदये बदलली तर त्याचा परिणाम संपूर्ण देशभर होईल. मी प्रार्थना करतो की हे शक्तीचे शहर नम्रतेचे शहर बनेल - जिथे नेत्यांना प्रभूचे भय वाटेल, जिथे भ्रष्टाचाराची जागा न्याय घेईल आणि जिथे येशूची शांती शांतपणे पण शक्तिशालीपणे रुजेल.