دعا کنید برای اسلام آباد

من در اسلام آباد زندگی می‌کنم - شهری با برنامه‌ریزی دقیق، آرام در مقایسه با شهرهای قدیمی پاکستان، که در دامنه تپه‌های مارگالا قرار دارد. جاده‌های عریض، ساختمان‌های دولتی و بخش‌های سبز، حس نظم و کنترل را القا می‌کنند. از اینجا، قوانین نوشته می‌شوند، سیاست‌ها تعیین می‌شوند و آینده ملت پشت دیوارهای محافظت‌شده مورد بحث قرار می‌گیرد. اسلام آباد در ظاهر آرام به نظر می‌رسد، اما در زیر این آرامش، تنش وجود دارد - ترس ناگفته، چشمان مراقب و مقاومت عمیق روحی.

این شهر محل زندگی دیپلمات‌ها، رهبران نظامی، قضات و قانون‌گذاران است. ایمان در اینجا رسمی و محافظت‌شده است. اسلام زندگی عمومی را شکل می‌دهد و زیر سوال بردن باورهای عمیق خطرناک است. برای پیروان عیسی، زندگی در اسلام‌آباد نیازمند خرد فراوان است. ما با دیگران در می‌آمیزیم، با دقت صحبت می‌کنیم و ایمان خود را بی‌سروصدا زندگی می‌کنیم - که اغلب بیشتر با عشق و صداقت ما شناخته می‌شود تا با کلمات ما. برخی از مؤمنان در ادارات دولتی و دانشگاه‌ها کار می‌کنند و در سکوت پشت میزهای خود دعا می‌کنند که حقیقت به مقامات برسد.

اسلام آباد همچنین درد پنهانی را با خود حمل می‌کند. خانواده‌های پناهنده افغان در حاشیه شهر زندگی می‌کنند، اغلب توسط صاحبان قدرت دیده نمی‌شوند. کودکان بدون ثبات، آموزش یا امید بزرگ می‌شوند. حتی اینجا، در پایتخت، فقر و ترس در کنار هم با امتیاز زندگی می‌کنند. با این حال من معتقدم که خدا هر گوشه از این شهر را می‌بیند - از سالن‌های پارلمان گرفته تا شهرک‌های شلوغ - و قلب او سرشار از شفقت است.

من معتقدم اسلام آباد فقط یک پایتخت سیاسی نیست؛ بلکه یک میدان نبرد معنوی است. اگر قلب‌های اینجا تغییر کنند، تأثیر آن در سراسر کشور موج خواهد زد. من دعا می‌کنم که این شهر قدرت به شهری از فروتنی تبدیل شود - جایی که رهبران با ترس خداوند روبرو می‌شوند، جایی که عدالت جایگزین فساد می‌شود، و جایی که صلح عیسی بی‌سروصدا اما قدرتمند ریشه می‌دواند.