प्रार्थना करा जयपूर

मी चालतो. जयपूर, द गुलाबी शहर, जिथे सूर्य मावळतो आणि वाळूच्या दगडाच्या भिंती गुलाबी आणि सोन्याच्या छटांनी चमकतात. हवा जीवनाने भरलेली असते - बाजारातून ओरडणारे विक्रेते, उदबत्तीमध्ये मिसळलेल्या मसाल्यांचा सुगंध आणि प्राचीन राजवाडे आणि किल्ल्यांमधून येणाऱ्या पावलांचा आवाज. प्रत्येक कोपरा इतिहास, सौंदर्य आणि तळमळ कुजबुजत असल्याचे दिसते. हिंदू मंदिरे आणि मुस्लिम मशिदी शेजारी शेजारी उभे राहा - विविध वारशाचे प्रतीक, परंतु पिढ्यान्पिढ्या आपल्या लोकांना विभाजित करणाऱ्या जखमांची आठवण करून देणारे.

जयपूर हे विरोधाभासांचे शहर आहे. मला दिसते खेळणी विकणारी मुले गर्दीच्या रस्त्यांवर तर इतर जण खाजगी शाळांमध्ये कारने जातात. तंत्रज्ञान आणि प्रगती जुन्या परंपरांच्या लयीजवळ उभे आहे. श्रद्धा आणि कर्मकांड सर्वत्र आहेत, तरीही बरेच लोक अजूनही खऱ्या शांतीचा शोध घेतात - कधीही उलट न बोलणाऱ्या देवांना संतुष्ट करण्याचा प्रयत्न करून थकलेले हृदय. अनाथ आणि रस्त्यावरील मुले मला सर्वात जास्त तोडून टाकते - इतके तरुण चेहरे जे इतके एकटेपणा सहन करू शकत नाहीत, डोळे आपलेपणा शोधत असतात.

तरीही, मला दिसतंय आशेची चिन्हे. मदतीसाठी हात पुढे केले जात आहेत, लपलेल्या घरांमध्ये प्रार्थना ऐकू येतात आणि ज्या शहरात अजूनही त्यांचा विश्वास समजत नाही अशा शहरात विश्वासू लोक त्यांच्या शेजाऱ्यांवर प्रेम करतात त्यांचे शांत धैर्य मला दिसते. देव येथे फिरत आहे. जयपूरभोवती पर्वत कोरणारा तोच आत्मा त्यांच्या हृदयांना हलवत आहे - विभाजन बरे करणारा, करुणा जागृत करणारा आणि लोकांना येशूकडे आकर्षित करणारा.

मी इथे प्रेम करण्यासाठी, सेवा करण्यासाठी आणि प्रार्थना करण्यासाठी आलो आहे. मला त्या दिवसाची आतुरता आहे जेव्हा जयपूरचे रस्ते केवळ बाजारपेठांच्या आवाजानेच नव्हे तर उपासनेची गाणी, जेव्हा हे शहर एका खऱ्या राजाच्या गौरवाने जागृत होते.