دعا کنید برای پکن

من در خیابان‌های شلوغ پکن قدم می‌زنم، شهری که قرن‌هاست به عنوان قلب تپنده چین پابرجا مانده است. اینجا، معابد باستانی در کنار آسمان‌خراش‌های درخشان قد علم کرده‌اند و تاریخ در هر کوچه پس کوچه زمزمه می‌کند. شهر من عظیم است - میلیون‌ها صدا با هم در حرکتند - اما در زیر این سر و صدا، یک عطش معنوی وجود دارد که کمتر کسی جرات نام بردن آن را دارد.

چین ۴۰۰۰ سال تاریخ را در خود جای داده است و اگرچه بسیاری ما را به عنوان یک ملت می‌بینند، من حقیقت را می‌دانم: ما ملتی از قبایل و زبان‌های مختلف هستیم که هر کدام آرزوی چیزی بزرگتر از سیاست یا رفاه را دارند. در دهه‌های اخیر، با حیرت شاهد بوده‌ام که روح خدا در سراسر سرزمین ما حرکت می‌کند - میلیون‌ها نفر از برادران و خواهرانم جان خود را به عیسی مسیح داده‌اند. با این حال، در عین حال، ما با مخالفت‌های خردکننده‌ای روبرو هستیم. دوستان در زندان‌ها ناپدید می‌شوند. مؤمنان اویغور در سکوت رنج می‌برند. هر عمل ایمانی هزینه‌ای دارد.

با این حال، امید در من شعله می‌کشد. من معتقدم پکن، با تمام قدرت و نفوذش، می‌تواند چیزی بیش از یک مقر حکومتی باشد - می‌تواند به چشمه آب حیات برای ملت‌ها تبدیل شود. حتی در حالی که رهبران ما چین را از طریق «یک کمربند، یک جاده» به بیرون سوق می‌دهند، من برای جاده‌ای بزرگتر دعا می‌کنم، جاده‌ای که در خون بره شسته شده و ملت‌ها را به سوی پادشاه عیسی هدایت می‌کند.

می‌دانم که احیا در اینجا آغاز شده است، اما مشتاق روزی هستم که هر مردمی، هر اقلیتی، هر خانواده‌ای در این سرزمین پهناور، نه به بت‌های قدرت یا سنت، بلکه به خدای زنده‌ای که خود را در عیسی مسیح شناسانده است، فریاد برآورند.