دعا کنید برای جیپور

من عبور می‌کنم جیپور, ، شهر صورتی, جایی که خورشید غروب می‌کند و دیوارهای ماسه‌سنگی با سایه‌های رز و طلایی می‌درخشند. هوا سرشار از زندگی است - فروشندگان در بازارها داد می‌زنند، عطر ادویه‌ها با عود در هم می‌آمیزد و صدای قدم‌هایی که در کاخ‌ها و قلعه‌های باستانی طنین‌انداز می‌شود. به نظر می‌رسد هر گوشه‌ای تاریخ، زیبایی و اشتیاق را زمزمه می‌کند. معابد هندوها و مساجد مسلمانان دوشادوش هم قد برافراشته‌اند—نمادهایی از میراثی متنوع، اما همچنین یادآور زخم‌هایی که نسل‌هاست مردم ما را از هم جدا کرده است.

جایپور شهر تضادهاست. من می‌بینم کودکانی که اسباب‌بازی می‌فروشند در خیابان‌های شلوغ، در حالی که دیگران با ماشین به مدارس خصوصی می‌روند. زمزمه‌ی فناوری و پیشرفت در کنار ریتم سنت‌های قدیمی ایستاده است. ایمان و آیین همه جا هستند، با این حال بسیاری هنوز در جستجوی آرامش واقعی هستند - قلب‌هایی خسته از تلاش برای راضی کردن خدایانی که هرگز پاسخی نمی‌دهند. منظره‌ی کودکان بی‌سرپرست و خیابانی بیشتر از همه مرا میشکند - چهره‌هایی که برای تحمل چنین تنهایی خیلی جوانند، چشمانی که در جستجوی تعلق خاطرند.

با این حال، می‌بینم نشانه‌های امید. ... من دست‌هایی را می‌بینم که برای کمک دراز شده‌اند، دعاهایی که در خانه‌های پنهان زمزمه می‌شوند، و شجاعت آرام مؤمنانی را که همسایگان خود را در شهری که هنوز ایمان آنها را درک نمی‌کند، دوست دارند. خدا اینجا در حال حرکت است. همان روحی که کوه‌های اطراف جایپور را تراشیده است، قلب‌ها را در درون آن به حرکت در می‌آورد - تفرقه را التیام می‌بخشد، شفقت را بیدار می‌کند و مردم را به سوی عیسی جذب می‌کند.

من اینجا هستم تا عشق بورزم، خدمت کنم و دعا کنم. مشتاق روزی هستم که خیابان‌های جایپور نه تنها با هیاهوی بازارها، بلکه با ... سرودهای پرستشی, ، همچنان که این شهر در برابر شکوه پادشاه یگانه حقیقی بیدار می‌شود.