Bid vir Gaziantep

Ek woon in Gaziantep, 'n stad naby die Siriese grens — 'n ontmoetingsplek van nasies, stories en hartseer. Ons land, Turkye, dra die nalatenskap van die Skrif: byna 60% van die plekke wat in die Bybel genoem word lê binne ons grense. Dit was eens 'n land van apostels en kerke, waar die Woord van God soos vuur deur Klein-Asië versprei het. Maar vandag het die landskap verander. Minarette verrys aan elke horison, en die Turke bly een van die grootste onbereikte volke in die wêreld.

Gaziantep is bekend vir sy warmte, sy kos en sy veerkragtigheid. Tog is daar onder die oppervlak diep pyn. Meer as 'n halfmiljoen Siriese vlugtelinge woon nou onder ons — gesinne wat van oorlog gevlug het net om hier nuwe stryd te trotseer. Hul teenwoordigheid herinner my daagliks daaraan dat hierdie stad beide 'n toevlugsoord en 'n veld is wat gereed is vir oes. Terwyl Turkye tussenin staan Europa en die Midde-Ooste, beide die strome van Westerse vooruitgang en Islamitiese tradisie vloei deur ons en vorm 'n kultuur vol spanning en moontlikheid.

Ek glo God het Turkye nie vergeet nie. Dieselfde Gees wat eens deur Efese en Antiochië gegaan het, is weer in werking. In Gaziantep sien ek klein byeenkomste van gelowiges – Turke, Koerde en Siriërs – wat saam aanbid, bid vir genesing, en waag om te glo dat Jesus kan herbou wat oorlog en godsdiens vernietig het. My gebed is dat dit eendag weer van hierdie land gesê sal word: “Almal wat in Asië gewoon het, het die woord van die Here gehoor.”