ความกล้าหาญที่จะแบ่งปันเรื่องราวของพระเยซู

(ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์)

ดูไบเป็นเมืองแห่งตึกระฟ้าสูงตระหง่าน แสงไฟระยิบระยับ และถนนหนทางที่พลุกพล่าน ผู้คนจากหลากหลายชาติอาศัยอยู่ที่นั่น คุณจะได้ยินภาษาต่างๆ มากมายในห้างสรรพสินค้าและบนรถไฟใต้ดิน บางครอบครัวอาศัยอยู่ที่นั่นมาหลายชั่วอายุคนแล้ว และอีกหลายครอบครัวก็ย้ายมาเพื่อทำงาน.

ไลลา เด็กหญิงวัยสิบขวบอาศัยอยู่ในตึกอพาร์ตเมนต์สูง พ่อของเธอทำงานหนัก และแม่ของเธอดูแลไลลาและน้องชายตัวเล็กๆ ไลลาไปโรงเรียนกับเด็กๆ จากหลากหลายวัฒนธรรม ห้องเรียนของเธอเปรียบเสมือนโลกใบเล็กๆ.

ครอบครัวของไลลามาจากต่างประเทศ พวกเขารักพระเยซู และติดตามพระองค์ด้วยความกล้าหาญ.

แต่ในดูไบ พ่อแม่ของไลลาสอนให้เธอรู้จักใช้สติปัญญาด้วยเช่นกัน.

“จงรักทุกคน” แม่ของเธอกล่าว “และจงระมัดระวัง อธิษฐานขอให้พระเจ้าทรงกำหนดเวลาที่เหมาะสม”

หนึ่งในคนที่ไลลาโปรดปรานที่สุดคือป้าอิเมน ป้าอิเมนเป็นแรงงานต่างชาติที่ช่วยเหลือหลายครอบครัว เธอเป็นคนอบอุ่น ร่าเริง และพร้อมที่จะช่วยเหลือเสมอ.

บ่ายวันหนึ่ง คุณแม่ของไลลาเชิญป้าอิเมนมาดื่มชา ขณะที่น้ำกำลังเดือด ไลลาแอบฟังผู้ใหญ่คุยกันจากตรงประตู.

ป้าอิเมนเล่าเรื่องเพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งที่ชอบถามคำถามอยู่บ่อยๆ.

“เธอเฝ้ามองชีวิตของฉัน” ป้าอิเมนกล่าว “เธอเห็นว่าพระเยซูเปลี่ยนแปลงฉันอย่างไร เธอถามว่าทำไมฉันถึงให้อภัย ทำไมฉันถึงไม่นินทา ทำไมฉันถึงยังคงมีความหวัง”
ไลลาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น.

“แล้วลูกว่ายังไงล่ะ?” แม่ของไลลาถาม.

ป้าอิเมนยิ้ม “ฉันเล่าเรื่องพระเยซูให้เธอฟังอย่างอ่อนโยน ฉันบอกเธอว่าพระองค์ทรงให้อภัยฉัน ฉันบอกเธอว่าพระองค์ประทานสันติสุขให้ฉัน ฉันบอกเธอว่าฉันเป็นของพระองค์”

หัวใจของไลลาเต้นเร็วขึ้น มันฟังดูกล้าหาญ.

คืนนั้น ไลลาถามแม่ว่า “การพูดถึงพระเยซูมันน่ากลัวไหมคะ?”

แม่ของเธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “บางครั้งก็เป็นอย่างนั้น แต่ความรักนั้นแข็งแกร่งกว่าความกังวล และพระเยซูทรงช่วยเรา”

วันต่อมาที่โรงเรียน ไลลาสังเกตเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อนูร์นั่งอยู่คนเดียวในสนามเด็กเล่น นูร์ก็ย้ายมาจากต่างประเทศเช่นกัน และเธอยังไม่รู้จักใครเลย เด็กบางคนหลีกเลี่ยงเธอเพราะเธอเป็น “คนใหม่”

ไลลาจำคำพูดของป้าอิเมนได้ว่า "ผู้คนต่างจับตามองชีวิตของคุณ".

ไลลาจึงเดินไปหานูร์แล้วถามว่า “อยากเล่นด้วยไหม?”

นูร์ดูประหลาดใจ จากนั้นเธอก็พยักหน้า.

พวกเขาเล่นเกมง่ายๆ เกมหนึ่ง และนูร์ก็ยิ้มเป็นครั้งแรก.

ต่อมา นูร์ถามว่า “ทำไมคุณถึงมาหาฉัน?”

ไลลาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “เพราะพระเยซูทรงรักคนที่รู้สึกโดดเดี่ยว”

นูร์กระพริบตา “พระเยซู?”

ไลลาพยักหน้า “เขาคือพระผู้ช่วยให้รอดของฉัน เขาช่วยให้ฉันเป็นคนใจดี”

นูร์ไม่ได้โต้แย้ง เธอเพียงแค่ฟัง.

เย็นวันนั้น ไลลาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ป้าอิเมนฟัง ป้าอิเมนยิ้มและพูดว่า “ใช่เลย! ความกล้าหาญไม่ได้หมายถึงการกล่าวสุนทรพจน์ใหญ่โตเสมอไป บางครั้งความกล้าหาญก็คือการเลือกทำในสิ่งที่ดีงาม”

ในช่วงหลายสัปดาห์ต่อมา ไลลาอธิษฐานภาวนาเพื่อนูร์อย่างต่อเนื่อง เธอชวนนูร์มานั่งทานอาหารกลางวันด้วยกัน เธอชวนนูร์เล่นเกมด้วยกัน เธอแบ่งปันเรื่องเล็กๆ น้อยๆ โดยไม่บังคับ แต่ด้วยความรัก.

และนูร์ก็เริ่มถามคำถามมากขึ้น.

“วันหนึ่งนูร์ถามว่า ”คุณช่วยเล่าเรื่องเกี่ยวกับพระเยซูให้ฉันฟังได้ไหม?”.

ไลลาอมยิ้ม “ใช่ค่ะ”

เธอเล่าให้เนอร์ฟังเกี่ยวกับพระเยซูที่ทรงต้อนรับเด็กๆ เธอเล่าให้เนอร์ฟังเกี่ยวกับคนเลี้ยงแกะที่ตามหาแกะที่หลงทาง เธอเล่าให้เนอร์ฟังเกี่ยวกับการให้อภัย.

ไลลาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นนักเทศน์ผู้ใหญ่ เธอแค่รู้สึกเหมือนเป็นเด็กสาวที่ส่องแสงสว่าง.

และเธอเข้าใจสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง:

พระเจ้าสามารถใช้เด็กๆ เป็นเครื่องมือในการแบ่งปันเรื่องราวของพระเยซู ด้วยความกล้าหาญและความเมตตา.