Geloof ontketent Gods kracht.

(Addis Ababa, Ethiopië)

Addis Ababa is een bruisende stad met heuvels, kerken, markten en kleurrijke bussen. Langs de weg verkopen mensen koffie en vers brood. Kinderen lopen met rugzakken naar school en buren begroeten elkaar hartelijk.

De tienjarige Dawit was dol op voetbal. Na school trapte hij met een versleten bal tussen twee stenen die hij als doelpalen gebruikte. Hij lachte makkelijk en vond het leuk om met zijn vrienden op straat te racen.

Dawits vader, Araara, hield van Jezus. Hij hielp ook anderen om Hem te leren kennen.

Niet iedereen vond dat leuk.

Op een dag ging Araara op bezoek bij een vriend in een nabijgelegen dorp. Hij keerde die avond niet meer thuis.

Dawit wachtte bij de deuropening en keek naar het pad. De zon begon te zakken, maar zijn vader kwam nog steeds niet.

Later arriveerden enkele buren met ernstige gezichten.

“'Er zijn problemen geweest,' zei een man zachtjes.

Araara was aangevallen en buiten het dorp achtergelaten. Toen mensen hem vonden, ademde hij niet meer. Iedereen dacht dat hij dood was.

Dawit had het gevoel dat de wereld stil was komen te staan.

Zijn moeder knielde neer en hield hem stevig vast. De tranen stroomden over haar wangen.

“'We zullen bidden,' fluisterde ze.

Ze baden niet luid. Ze schreeuwden niet. Ze riepen alleen maar en smeekten Jezus om genade.

Ook andere gelovigen in de buurt begonnen te bidden. Het nieuws verspreidde zich naar een gebedsgemeenschap in Oeganda die samen met anderen voor Ethiopië had gebeden. Toen zij hoorden wat er was gebeurd, baden ook zij – om leven, om moed en om Gods kracht te laten zien.

Uren verstreken.

Toen gebeurde er iets buitengewoons.

Araara kon weer ademhalen.

De mensen die bij hem waren, deinsden geschrokken achteruit. Ze riepen snel om hulp. Gelovigen bleven bij hem en bleven bidden.

Langzaam maar zeker begon Araara's kracht terug te keren.

Toen Dawit eindelijk zijn vader mocht zien, kon hij nauwelijks spreken.

Araara opende zijn ogen en kneep zwakjes in Dawits hand.

“'Jezus heeft me gedragen,' zei hij zachtjes.

De tranen rolden over Dawits wangen, maar dit keer waren het tranen van opluchting.

In de daaropvolgende dagen en weken werd Araara sterker. De buren stonden versteld. Sommigen waren verward. Anderen begonnen vragen te stellen.
“'Waarom volg je Jezus nog steeds?' vroeg iemand hem.

Araara antwoordde zachtjes: "Omdat Jezus leeft. En Hij is het waard om te vertrouwen."“

Dawit luisterde aandachtig. Iets standvastigs en sterks begon in hem te groeien – niet alleen geluk, maar ook geloof.

Hij herinnerde zich een vers dat zijn vader hem had geleerd:

“Als je geloof hebt, al is het maar zo klein als een mosterdzaadje… dan is niets onmogelijk.”

Dawit begon te bidden voor zijn vrienden op school. Hij bad om moed voor zijn familie. Hij bad voor mensen die Jezus nog niet kenden.

En hij leerde iets belangrijks:

Gods macht is werkelijk.

En wanneer mensen samen bidden, kan God het onmogelijke doen.