Moed om Jezus te delen

(Dubai, Verenigde Arabische Emiraten)

Dubai is een stad van hoge wolkenkrabbers, fonkelende lichten en drukke wegen. Er wonen mensen uit vele landen. Je hoort er allerlei verschillende talen in de winkelcentra en in de metro. Sommige families wonen er al generaties lang, terwijl vele anderen erheen zijn verhuisd voor hun werk.

De tienjarige Layla woonde in een hoog flatgebouw. Haar vader werkte lange dagen en haar moeder zorgde voor Layla en haar babybroertje. Layla ging naar school met kinderen uit allerlei culturen. Haar klas was als een miniatuurwereld.

Layla's familie kwam uit een ander land. Ze hielden van Jezus en volgden Hem met moed.

Maar in Dubai leerden Layla's ouders haar ook om wijs te zijn.

“'Heb iedereen lief,' zei haar moeder, 'en wees voorzichtig. Bid om Gods timing.'”

Een van Layla's favoriete mensen was tante Imen. Tante Imen was een expat die veel gezinnen hielp. Ze was hartelijk, vrolijk en altijd bereid om te helpen.

Op een middag nodigde Layla's moeder tante Imen uit voor de thee. Terwijl de waterkoker kookte, luisterde Layla vanuit de deuropening naar het gesprek tussen de volwassenen.

Tante Imen vertelde over een vrouw op haar werk die vragen stelde.

“'Ze observeert mijn leven,' zei tante Imen. 'Ze ziet hoe Jezus me verandert. Ze vraagt waarom ik vergeef, waarom ik niet roddel, waarom ik hoop blijf houden.'”
Layla boog zich dichterbij.

“'En wat zeg je daarvan?' vroeg Layla's moeder.

Tante Imen glimlachte. 'Ik vertel haar over Jezus – op een zachte manier. Ik vertel haar dat Hij me vergeven heeft. Ik vertel haar dat Hij me vrede geeft. Ik vertel haar dat ik bij Hem hoor.'“

Layla's hart klopte sneller. Het klonk dapper.

Die avond vroeg Layla aan haar moeder: "Is het eng om over Jezus te praten?"“

Haar moeder dacht even na. "Soms. Maar liefde is sterker dan zorgen. En Jezus helpt ons."“

De volgende dag op school zag Layla een meisje genaamd Noor alleen op het schoolplein zitten. Noor was ook uit een ander land verhuisd en kende nog niemand. Sommige kinderen vermeden haar omdat ze 'nieuw' was.“

Layla herinnerde zich de woorden van tante Imen: Mensen houden je leven in de gaten.

Layla liep naar Noor toe en vroeg: "Wil je spelen?"“

Noor keek verrast. Daarna knikte ze.

Ze speelden een eenvoudig spelletje en Noor glimlachte voor het eerst.

Later vroeg Noor: "Waarom ben je naar mij toegekomen?"“

Layla aarzelde even en antwoordde toen eerlijk: "Omdat Jezus houdt van mensen die zich alleen voelen."“

Noor knipperde met haar ogen. "Jezus?"“

Layla knikte. "Hij is mijn Redder. Hij helpt me om aardig te zijn."“

Noor maakte geen bezwaar. Ze luisterde alleen maar.

Die avond vertelde Layla aan tante Imen wat er gebeurd was. Tante Imen grijnsde en zei: "Zo is het! Moedig zijn betekent niet altijd grote toespraken houden. Soms is moed gewoon een vriendelijke keuze."“

De weken erna bleef Layla voor Noor bidden. Ze nodigde haar uit om samen te lunchen. Ze betrok haar bij spelletjes. Ze deelde kleine dingen met haar – zonder haar iets op te dringen, gewoon met liefde.

En Noor begon meer vragen te stellen.

“'Kun je me een verhaal over Jezus vertellen?' vroeg Noor op een dag.

Layla glimlachte. "Ja."“

Ze vertelde Noor over Jezus die kinderen verwelkomt. Ze vertelde haar over de herder die naar de verloren schapen zoekt. Ze vertelde haar over vergeving.

Layla voelde zich geen volwassen predikante. Ze voelde zich gewoon een meisje dat licht uitstraalde.

En ze begreep iets belangrijks:

God kan kinderen gebruiken om Jezus te delen – met moed en vriendelijkheid.