Bid voor Tabriz

Ik woon in Tabriz, een historische stad in het noordwesten van Iran, niet ver van de grens met Turkije en Azerbeidzjan. Eeuwenlang is deze plek een kruispunt geweest van culturen, handel en ideeën. De grote bazaar van Tabriz – een van de grootste overdekte markten ter wereld – bruist nog steeds van de kooplieden en ambachtslieden wiens families hier al generaties lang handel drijven. Onze mensen zijn voornamelijk Azerbeidzjaanse Turken, trots op onze taal, geschiedenis en sterke identiteit.

Maar dit zijn onrustige tijden. De oorlog die zich over Iran heeft verspreid, heeft ook onze stad bereikt. Onlangs troffen militaire aanvallen raketbases in de buurt van Tabriz, waarbij bases beschadigd raakten en wijken door explosies werden opgeschud. Mensen praten in stilte over de explosies op de markten, onzeker over wat de volgende dag zal brengen. Tegelijkertijd hebben de protesten die eind 2025 in heel Iran begonnen vanwege economische problemen en politieke frustratie, ook steden zoals de onze bereikt, met hardhandig optreden en spanningen in het hele land tot gevolg.

Ondanks dit alles gaat het leven door. Families komen samen voor de thee. Studenten lopen door de universiteitspoorten. Winkeliers openen elke ochtend hun kraampjes op de bazaar. Maar onder de alledaagse routines schuilt een diep verlangen – naar vrijheid, stabiliteit en waarheid. Velen hier voelen zich gevangen tussen de druk van politiek, traditie en onzekerheid over de toekomst.

Als volgeling van Jezus in Tabriz is geloof stil en voorzichtig. Gelovigen komen samen in huizen, bidden in stilte en vertrouwen erop dat God aan het werk is, zelfs wanneer het verborgen lijkt. Ik geloof dat deze stad – bekend om revoluties en veerkracht door de geschiedenis heen – wellicht een ander soort ontwaken zal meemaken, een ontwaken dat niet op straat begint, maar in de harten van de mensen.