MOED

In de gouden rijstvelden aan de rand van Mandalay, waar eeuwenoude pagodes de nevelige hemel doorboren en ossenkarren over rode zandpaden denderen, omzoomd door betelnootplantages, werd de tienjarige Aung wakker door het eerste kraaien van een haan en het verre geloei van waterbuffels.

In hun eenvoudige bamboehuis op palen, hoog opgetrokken ter bescherming tegen de moessonoverstromingen, verzamelde zijn familie, rijstboeren met door de zon gebruinde gezichten en eeltige handen, zich rond een knetterend houtvuur voor het ontbijt.

Mama schepte dampende mohinga-noedelsoep in kommen, geurig met citroengras, knoflook en vispasta, geserveerd met kleefrijstballetjes, plakjes verse mango van de boom in de achtertuin en zoete thee getrokken van palmbladeren.

Aung trok snel zijn kleurrijke geruite longyi-sarong aan, die hij netjes om zijn middel wikkelde, en droeg er een verwassen T-shirt overheen. Hij gooide zijn geweven schooltas over zijn schouder.

Op blote voeten rende hij de krakende bamboetrap af, zwaaide hij zijn zusje gedag dat met een handgemaakte pop van maïskolven speelde, en voegde zich bij de stroom dorpskinderen die onder wuivende palmbladeren en trossen paarse bougainvillea naar school gingen.

De ochtenden bruisten van de lessen in het klaslokaal met rieten dak: het sierlijke Birmese alfabet overschrijven op een leistenen bord met krijt, eenvoudige rekenproblemen oplossen zoals oogstopbrengsten optellen, de tafels van vermenigvuldiging opzeggen en Engelse zinnen oefenen uit een versleten leerboek.

Op een levendige avond, midden in hun spel, hield Aung even stil en tuurde naar de rivieroever. Daar kronkelde een vrolijke stoet langzaam vanuit het glinsterende water: een groep volwassenen uit nabijgelegen dorpen, gekleed in smetteloze witte overhemden en frisse longyi's, hun kleren druipend van het water terwijl ze, net gedoopt in het geloof in Jezus Christus, tevoorschijn kwamen. Met opgeheven armen zongen ze hartstochtelijke lofliederen, hun gezichten stralend van blijdschap en tranen van vreugde, terwijl ze elkaar omhelsden en de dorpelingen vol ontzag toekeken.

Het tafereel wekte een diepe nieuwsgierigheid in het jonge hart van Aung, dus rende hij ernaartoe om te zien wat er aan de hand was. Ze deelden hun liefde voor Jezus met hem, en hij begon met hen af te spreken om meer te horen over Jezus en alles wat Hij voor hen had gedaan.

Na verloop van tijd ontwikkelde hij een persoonlijke relatie met Jezus en begon hij Zijn liefde en goedheid te delen met vrienden op school. Hij bad dat zij Jezus' liefde zouden leren kennen zoals hij die zelf had leren kennen.

Zijn doorsnee dag verliep onveranderd in zijn ritme: mohinga-ontbijten met familie, chinlone-trappen met vrienden onder de palmen, buffels die over eindeloze groene velden trokken en spelletjes bij zonsondergang aan de oever van de banyanboom. Maar nu was er een geheim gevoel van verwondering over deze Jezus, wiens vreugde zich leek te verspreiden als steentjes die over de Irrawaddy werden gegooid.

Colour Aung staat in een dorp met velden, bomen en huizen op de achtergrond.

De taal van vandaag is Birmaans. Oefen met het zeggen van hallo en dankjewel.

Terwijl je kleurt en nieuwe woorden leert, bid dan voor de kinderen in Myanmar die Jezus nog niet kennen.