कधीही संपणार नाही अशी आशा

(सना, येमेन)

साना हे सुंदर जुन्या इमारतींचे शहर आहे ज्यांच्याकडे नक्षीदार खिडक्या आहेत आणि दूरवर पर्वत आहेत. तिथली कुटुंबे त्यांच्या मुलांवर खूप प्रेम करतात. जीवन कठीण असतानाही, बरेच लोक दिवसेंदिवस जगण्याचा सर्वोत्तम प्रयत्न करतात.

अहमद नावाचा एक मुलगा अकरा वर्षांचा होता. तो त्याच्या आई, वडील आणि लहान बहिणीसोबत राहत होता. अहमद दयाळू आणि विचारशील होता, पण कधीकधी त्याला आतून थकवा जाणवायचा.

काही दिवस शाळेत व्यत्यय यायचा. काही दिवस जेवण पूर्वीपेक्षा साधे असायचे. काही दिवस प्रौढ लोक काळजीच्या स्वरात बोलत असत.

अहमदला त्याच्या कुटुंबाला मदत करायची होती, पण कशी करायची हे त्याला माहित नव्हते.

एके दिवशी दुपारी, अहमदचे काका भेटायला आले. त्यांचे काका ब्रेड आणि खजूरांची एक छोटी पिशवी घेऊन आले. त्यांनी आणखी एक गोष्ट आणली - काळजीपूर्वक गुंडाळलेले एक छोटेसे पुस्तक.

अहमदने त्याचे काका ते पुस्तक अहमदच्या वडिलांना देताना पाहिले आणि कुजबुजले, "या इंजिलमधील कथा आहेत... बायबलमधील."“

अहमदच्या वडिलांनी आजूबाजूला पाहिले, नंतर हळूच मान हलवली आणि पुस्तक सुरक्षितपणे लपवून ठेवले.

त्या रात्री, जेव्हा मुले झोपायला निघाली होती, तेव्हा अहमदला त्याचे पालक हळूवारपणे बोलत असल्याचे ऐकू आले. मग त्याला असे काहीतरी ऐकू आले जे त्याने त्याच्या घरात यापूर्वी कधीही ऐकले नव्हते:

बायबलमधील एक कथा.

अहमद शांतपणे उठून बसला आणि पडद्याआडून ऐकत राहिला.

ती कथा येशूबद्दल होती. ती एका वादळाबद्दल होती. ती शांतीबद्दल होती. ती आशेबद्दल होती.

अहमद ऐकणे थांबवू शकला नाही.

त्याच्या वडिलांनी वाचून संपवल्यानंतर, त्याची आई कुजबुजली, "येशू दुःख समजतो. तो तुटलेल्यांच्या जवळ असतो."“

अहमदचे हृदय उबदार आणि विचित्र वाटले, जणू काही त्याच्या आत एक लहान मेणबत्ती पेटली आहे.

दुसऱ्या दिवशी, अहमदने त्याच्या वडिलांना विचारले, "तुम्हाला आणखी वाचता येईल का?"“

त्याचे वडील संकोचले, नंतर मान हलवली. "हो."“

दर काही दिवसांनी ते दुसरी गोष्ट वाचत असत. येशू लोकांना बरे करत आहे. येशू गर्दीला जेवू घालत आहे. येशू मुलांचे स्वागत करत आहे. येशू वधस्तंभावर मरत आहे आणि पुन्हा उठत आहे.

अहमद आश्चर्यचकित झाला.

“"येशू असे का करेल?" अहमदने विचारले.

त्याच्या वडिलांनी शांतपणे उत्तर दिले, "कारण तो आपल्यावर प्रेम करतो. तो आपल्याला क्षमा करतो. तो आपल्याला जीवन देतो."“

अहमदने एका नवीन प्रकारची प्रार्थना करायला सुरुवात केली - ती लांब नाही, गुंतागुंतीची नाही.

“"येशू... कृपया माझ्या कुटुंबाला मदत करा. कृपया आम्हाला आशा द्या."”

आणि हळूहळू, अहमदला आतून अधिक बळकटी जाणवू लागली.

बाहेरील सर्व काही लवकर बदलले म्हणून नाही, तर त्याच्या आत आशा निर्माण झाली म्हणून.

एके दिवशी शाळेत, अहमदला एक मुलगा एकटा बसलेला दिसला. तो मुलगा एकाच वेळी दुःखी आणि रागावलेला दिसत होता. काही मुले त्याला टाळत होती.

अहमदला आठवले की येशू एकाकी आणि दुःखी लोकांचे स्वागत करत होता.

म्हणून अहमद त्याच्या शेजारी बसला आणि त्याने त्याचा अर्धा नाश्ता दिला.

मुलाने त्याच्याकडे पाहिलं. "तू चांगला का वागतोयस?"“

अहमदने खांदे उडवले. "कारण... मला वाटतं देवाला आपली काळजी हवी आहे."“

कालांतराने, अहमद इतरांना प्रोत्साहन देऊ लागला. त्याने त्याच्या बहिणीला तिच्या शाळेच्या कामात मदत करायला सुरुवात केली. आई थकलेली दिसली तेव्हा तो तिच्याशी प्रेमळपणे बोलायचा. तो त्याच्या वडिलांसोबत त्यांच्या शेजाऱ्यांसाठी प्रार्थना करायचा.

अहमदला एक महत्त्वाची गोष्ट कळली:

आशा म्हणजे आयुष्य सोपे आहे असे भासवणे नाही.

जीवन कठीण असतानाही, आशा म्हणजे येशूवर विश्वास ठेवणे.

आणि आशेचा देव आपल्याला आनंद आणि शांतीने भरू शकतो - म्हणून आपण पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने आशेने भरून जातो.