विश्वास देवाची शक्ती मुक्त करतो

(अदिस अबाबा, इथिओपिया)

आदिस अबाबा हे एक गजबजलेले शहर आहे जिथे टेकड्या, चर्च, बाजारपेठा आणि रंगीबेरंगी बसेस आहेत. लोक रस्त्याच्या कडेला कॉफी आणि ताजी ब्रेड विकतात. मुले बॅकपॅक घेऊन शाळेत जातात आणि शेजारी एकमेकांचे उबदार स्वागत करतात.

दहा वर्षांच्या दावितला फुटबॉलची खूप आवड होती. शाळेनंतर, तो गोलपोस्ट म्हणून वापरत असलेल्या दोन दगडांमध्ये एक जीर्ण झालेला चेंडू लाथ मारत असे. तो सहज हसत असे आणि रस्त्यावर त्याच्या मित्रांना शर्यत लावायला आवडत असे.

दावितचे वडील, अरारा, येशूवर प्रेम करायचे. ते इतर लोकांनाही त्याच्याबद्दल शिकण्यास मदत करायचे.

सर्वांना ते आवडले नाही.

एके दिवशी, अरार जवळच्या गावात एका मित्राला भेटायला गेला. तो संध्याकाळी घरी परतलाच नाही.

दावित दरवाजाजवळ वाट पाहत थांबला. सूर्य मावळू लागला, पण तरीही त्याचे वडील आले नाहीत.

नंतर, काही शेजारी गंभीर चेहऱ्याने आले.

“"एक त्रास झाला आहे," एक माणूस हळूवारपणे म्हणाला.

अरारावर हल्ला करून त्याला गावाबाहेर टाकण्यात आले होते. जेव्हा लोकांना तो सापडला तेव्हा तो श्वास घेत नव्हता. सर्वांना वाटले की तो मेला आहे.

दावितला जग थांबल्यासारखे वाटले.

त्याच्या आईने गुडघे टेकून त्याला घट्ट धरले. तिच्या डोळ्यात अश्रू आले.

“"आपण प्रार्थना करू," ती कुजबुजली.

त्यांनी मोठ्याने प्रार्थना केली नाही. त्यांनी ओरडले नाही. ते फक्त रडले आणि येशूकडे दया मागितली.

जवळच्या इतर विश्वासणाऱ्यांनीही प्रार्थना करण्यास सुरुवात केली. इथिओपियासाठी प्रार्थनेत सहभागी असलेल्या युगांडातील एका प्रार्थना करणाऱ्या समुदायाला ही बातमी पसरली. जे घडले ते ऐकल्यावर त्यांनीही प्रार्थना केली - जीवनासाठी, धैर्यासाठी आणि देवाच्या सामर्थ्यासाठी.

तास उलटले.

मग काहीतरी असाधारण घडले.

अराराने पुन्हा श्वास घ्यायला सुरुवात केली.

त्याच्यासोबत असलेले लोक धक्का बसून मागे सरकले. त्यांनी लगेच मदतीसाठी हाक मारली. विश्वासणारे त्याच्या शेजारी राहिले आणि प्रार्थना करत राहिले.

हळूहळू, काळजीपूर्वक, अराराची ताकद परत येऊ लागली.

जेव्हा दावितला शेवटी त्याच्या वडिलांना भेटण्याची परवानगी देण्यात आली तेव्हा तो बोलू शकला नाही.

अराराने डोळे उघडले आणि दावितचा हात कमकुवतपणे दाबला.

“"येशूने मला उचलून नेले," तो हळूवारपणे म्हणाला.

डेविटच्या गालावरून अश्रू ओघळले — पण यावेळी ते सुटकेचे अश्रू होते.

पुढील दिवस आणि आठवडे, अराराची ताकद वाढत गेली. शेजारी आश्चर्यचकित झाले. काही गोंधळले. तर काही प्रश्न विचारू लागले.
“"तू अजूनही येशूच्या मागे का जातोस?" कोणीतरी त्याला विचारले.

अराराने हळूवारपणे उत्तर दिले, "कारण येशू जिवंत आहे. आणि तो विश्वास ठेवण्यासारखा आहे."“

दावितने लक्षपूर्वक ऐकले. त्याच्या आत काहीतरी स्थिर आणि मजबूत वाढू लागले - फक्त आनंदच नाही तर विश्वासही.

त्याला त्याच्या वडिलांनी शिकवलेला एक श्लोक आठवला:

“"जर तुमचा विश्वास मोहरीच्या दाण्याएवढा लहान असेल तर... काहीही अशक्य राहणार नाही."”

दावितने शाळेतील त्याच्या मित्रांसाठी प्रार्थना करायला सुरुवात केली. त्याने त्याच्या कुटुंबासाठी धैर्यासाठी प्रार्थना केली. येशूला अद्याप ओळखत नसलेल्या लोकांसाठी त्याने प्रार्थना केली.

आणि त्याने एक महत्त्वाची गोष्ट शिकली:

देवाची शक्ती खरी आहे.

आणि जेव्हा लोक एकत्र प्रार्थना करतात तेव्हा देव अशक्य वाटणारी गोष्ट करू शकतो.